“ใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซี่ยจิ่งเยว่เหลือบมองพี่ชายของเธอ
เหยียนเจินเจินขมวดคิ้ว “ขนาดเท่าห้องน้ำก็เรียกว่าใหญ่มากแล้วเหรอ?”
ซ่งจือหย่วนหัวเราะเบา ๆ “น้องเจินเจิน เท่าที่ฉันรู้ ตอนผู้ใช้พลังมิติเริ่มปลุกพลังได้ ถ้ามีพื้นที่สัก 1 ตารางเมตรก็นับว่าดีมากแล้ว แต่ของเธอกลับมีขนาดเท่าห้องน้ำ ห้องน้ำบ้านเธอน่าจะกว้างสัก 6 ถึง 8 ตารางเมตรเลยใช่ไหม?”
เหยียนเจินเจินหันไปมองเจี่ยนเฮ่ออัน เขายิ้มบาง ๆ เดินเข้ามาลูบหัวเธอ “เจินเจินของเรานี่เก่งจริง ๆ! ปลุกพลังมิติแถมยังมีพลังสายพละกำลังอีก สุดยอดไปเลย!”
“อ๊า~ โฮสต์! พระเอกเอ็นดูเธอสุด ๆ เลย ไม่หวั่นไหวบ้างเหรอ?”
เหยียนเจินเจินมองเจี่ยนเฮ่ออันแล้วถาม “พี่เฮ่ออัน พี่ชายฉันล่ะ?”
“พี่ชายเธอยังอยู่ทางเมืองหลวง ตอนนี้น่าจะกำลังเดินทางไปฐานที่มั่นแถวนั้นพอดี ส่วนพวกเราอยู่ทางเมืองหนาน” เจี่ยนเฮ่ออันกล่าว “ในเมื่อเธอปลุกพลังพิเศษได้แล้ว งั้นพวกเราออกเดินทางกันเลยไหม? ไปฐานที่มั่นทางใต้ดีหรือเปล่า?”
“ได้! งั้นฉันไปเก็บของก่อน” เหยียนเจินเจินกล่าว
“เยว่เยว่ เก็บอาหารให้หมด แล้วให้คุณหนูเหยียนเก็บเข้าไป” เซี่ยจิ่งเสวียนรีบสั่ง
“ได้!”
เหยียนเจินเจินรีบเดินเข้าห้องของตัวเอง ตั้งใจจะเก็บกระโปรงสวย ๆ ของเจ้าของร่างเดิมทั้งหมดไปด้วย
เมื่อทุกคนจัดของเรียบร้อย เหยียนเจินเจินก็เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสั้นสไตล์จีน พร้อมรองเท้าบูตสีขาวยาวถึงเข่า
ในห้องนั่งเล่น เจี่ยนเฮ่ออันเห็นสาวน้อยแต่งตัวประณีตแล้วถึงกับตาเป็นประกาย
“โธ่เอ๊ย! น้องเจินเจิน แต่งตัวแบบนี้ พวกเรากำลังหนีตายอยู่นะ!” จงจิ้งเฟยเบิกตากว้าง มองเหยียนเจินเจินอย่างไม่อยากเชื่อ
“มะ...ไม่ได้เหรอ? แต่งแบบนี้ก็ไม่ได้ขัดขวางการเคลื่อนไหวของฉันสักหน่อย~” เหยียนเจินเจินรู้ดีว่าการแต่งตัวแบบนี้ไม่ค่อยสมเหตุสมผล แต่เธอผูกกับระบบพักผ่อนสบาย ๆ นี่นา! ยิ่งใช้ชีวิตอย่างประณีตและผ่อนคลาย เหรียญระบบก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เธอต้องเปิดร้านค้าระบบให้ได้!
เจี่ยนเฮ่ออันเหลือบมองจงจิ้งเฟย ก่อนเดินเข้ามาจับมือเหยียนเจินเจินแล้วปลอบ “ไม่เป็นไร แค่เดินตามฉันดี ๆ ก็พอ”
จงจิ้งเฟยสบตาซ่งจือหย่วน ซ่งจือหย่วนยักไหล่ “น้องเจินเจินปลุกพลังสายพละกำลังได้แล้ว ปกป้องตัวเองคงไม่มีปัญหา”
“เจินเจิน เก็บของกินพวกนี้เข้าไปให้หมด เก็บได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น” เจี่ยนเฮ่ออันชี้ไปยังอาหารที่พวกเขาจัดกองไว้บนพื้น
“ได้!” เหยียนเจินเจินพยักหน้า โบกมือครั้งหนึ่ง อาหารทั้งหมดก็หายไป
“ดี งั้นออกเดินทางกันเถอะ ข้างนอกมีซอมบี้เดินเพ่นพ่านเต็มไปหมด!” เซี่ยจิ่งเสวียนเอ่ย
“ไป!” เจี่ยนเฮ่ออันนำหน้า
ทั้งหกคนออกเดินทางไปด้วยกัน
“ฉันเปิดทาง พวกเธอตามมา” เจี่ยนเฮ่ออันเดินนำอยู่ข้างหน้า เหยียนเจินเจินตามติดอยู่ด้านหลัง
“พี่เฮ่อหาตุ๊กตาประดับมาให้ตัวเองหรือไง?” จงจิ้งเฟยมองเหยียนเจินเจินที่เดินตามต้อย ๆ อยู่ข้างหลัง ยังรู้สึกไม่อยากเชื่ออยู่ดี
ซ่งจือหย่วนถลึงตามองเขา “ความสามารถของสาวน้อยไม่ธรรมดาหรอก! ตามมาเร็ว!”
“พี่ใหญ่ ซ่งจือหย่วนหมายความว่ายังไง? คุณหนูเหยียนเพิ่งปลุกพลังได้เองนะ!” เซี่ยจิ่งเยว่ถามอย่างสงสัย
“ผู้ใช้พลังมิติบ้านไหนเพิ่งปลุกพลังแล้วจะมีพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้? เมื่อกี้ตอนเธอเก็บของ มีท่าทีลำบากบ้างไหม? อาหารกองนั้นที่พวกเราจัดไว้ เธอเก็บเข้าไปหมดทั้งกองเลย”
“พี่หมายความว่าความสามารถของคุณหนูเหยียนไม่ได้มีแค่นั้นเหรอ?” เซี่ยจิ่งเยว่เบิกตากว้าง
“ผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูแลตัวเองได้ดีขนาดนี้ระหว่างซอมบี้ระบาด แถมในบ้านยังเตรียมของไว้มากมาย จะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง เยว่เยว่ ตอนนี้โลกเข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว ระวังตัวให้มากหน่อย” เซี่ยจิ่งเสวียนเตือน เขาไม่ได้ไม่ไว้ใจเหยียนซิวหย่วนหรอก แต่เด็กสาวคนนี้เห็นได้ชัดว่าคิดการณ์ไว้แล้ว ไม่ธรรมดาแน่
ไม่นานทุกคนก็มาถึงชั้นล่าง เหยียนเจินเจินมองซอมบี้ที่เกลื่อนเต็มพื้น ทำปากยื่นอย่างรังเกียจ ก่อนหลบไปอยู่หลังเจี่ยนเฮ่ออัน
เจี่ยนเฮ่ออันคิดว่าเธอรับภาพน่าสยดสยองไม่ไหวและกำลังกลัว จึงปลอบว่า “เจินเจิน ภาพมันโหดร้ายหน่อย ไม่ต้องกลัว แต่เธอต้องรีบปรับตัวให้ได้ ตอนนี้ถนนหนทางก็มีสภาพแบบนี้หมด”
“อื้อ ฉันรู้แล้ว พี่เฮ่ออัน” เหยียนเจินเจินตอบเสียงอ่อน
“เอ๋~ โฮสต์ ทำไมพูดเสียงอ้อนขนาดนั้นล่ะ?” ถังหยวนตกใจจนตัวสั่น
“ไม่ใช่เธอบอกให้ฉันพิชิตใจพระเอกเหรอ?” เหยียนเจินเจินขมวดคิ้วตอบ
“หา? อ๋า~ โฮสต์จะพิชิตใจพระเอกจริง ๆ เหรอ? ฉันสนับสนุนนะ! สู้ ๆ!” ถังหยวนร้องอย่างตื่นเต้น
“แต่...ทำแบบนี้จะทำให้เนื้อเรื่องของโลกนี้เปลี่ยนไปหรือเปล่า?” เหยียนเจินเจินถามอย่างกังวล
“ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้และพระเอกช่วยเธอไว้ เนื้อเรื่องก็เปลี่ยนไปแล้ว โฮสต์ วางใจเถอะ! โลกมนุษย์กว้างใหญ่ เวลาและมิติไม่ได้หยุดนิ่ง โลกนี้มีเส้นทางการดำเนินของมันเอง”
“งั้นฉันก็สบายใจแล้ว นึกว่าถ้าส่งผลกระทบมากเกินไปจะถูกกฎของโลกขับไล่เสียอีก!”
“วางใจได้เลย โฮสต์!”
“เดี๋ยวก่อน!” ซ่งจือหย่วนเอ่ย
“มีอะไร?” เจี่ยนเฮ่ออันหยุดเดิน หันกลับมาถาม
“เหมือนจะมีเสียงร้องขอความช่วยเหลือ” ซ่งจือหย่วนตอบ
“ช่างเถอะ นี่มันวันสิ้นโลกแล้ว คนที่ยังรอดอยู่จะเป็นคนหรือผีก็ไม่รู้ อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงเลย” จงจิ้งเฟยพูดขึ้นทันที
“ไปกันเถอะ!” เจี่ยนเฮ่ออันจูงเหยียนเจินเจินเดินต่อไปข้างหน้า
เหยียนเจินเจินขมวดคิ้วถาม “ระบบ เธอสแกนได้ไหม?”
“เจินเจิน รอเดี๋ยวนะ!” ถังหยวนพูดเสียงเคร่งขรึม
หลังจากระบบสแกนเสร็จ ถังหยวนก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักใจ “โฮสต์ เธอช่วยให้เจี่ยนเฮ่ออันกับคนอื่น ๆ ไปช่วยคนได้ไหม?”
“เหตุผลล่ะ!”
“ถ้าเป็นผู้ใหญ่ก็ยังพอว่า แต่มีเด็กอยู่ด้วย!”
“ที่อยู่ แล้วก็จำนวนคนกับตำแหน่ง!”
“ห้างสรรพสินค้า ข้างในมีผู้รอดชีวิต มีทั้งคนดีและคนเลว”
เหยียนเจินเจินจู่ ๆ ก็ถามขึ้น “พี่เฮ่ออัน พวกพี่มาหาฉันไม่ได้ขับรถมาหรือ?”
“น้องเจินเจิน รถของพวกเราถูกซอมบี้ทำลายไปแล้ว ตอนนี้กำลังจะไปหารถสักคัน” ซ่งจือหย่วนตอบ
เหยียนเจินเจินหยุดเดิน เงยหน้ามองห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ “ในห้างนี้มีรถนี่!”
“หืม?” เจี่ยนเฮ่ออันหันมามองเธอ เหยียนเจินเจินบอกว่า “ในห้างมีงานแสดงรถยนต์ เหมือนจะมีรถออฟโรดด้วย”
“งั้นจะรออะไรอีก?” จงจิ้งเฟยถูมืออย่างตื่นเต้น
“เฮ่ออัน เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากในห้าง” ซ่งจือหย่วนกล่าวต่อ
ทุกคนมองหน้ากัน รอให้เจี่ยนเฮ่ออันตัดสินใจ เขาเหลือบมองเหยียนเจินเจิน “เจินเจิน ปกป้องตัวเองให้ดี”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินตรงไปยังห้าง
ประตูกระจกของห้างแตกพังไปนานแล้ว ทันทีที่ทุกคนก้าวเข้าไป ก็รู้สึกได้ว่ามีดวงตาหลายคู่กำลังแอบจับจ้องพวกเขาอยู่
เจี่ยนเฮ่ออันทำเหมือนไม่เห็น “เจินเจิน รถอยู่ตรงไหน?”
เหยียนเจินเจินเดินไปข้างกายเขา มองไปรอบ ๆ ก่อนจับมือเจี่ยนเฮ่ออันแล้วพาเดินเข้าไป “อยู่ลานโล่งด้านใน จอดแสดงไว้ตรงกลางเลย”
เมื่อทั้งกลุ่มตามเหยียนเจินเจินมาถึงใจกลางห้าง รถออฟโรดที่จอดอยู่ตรงกลางก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน
“ให้ตายสิ มีรถจริง ๆ ด้วย? ทำไมไม่มีใครขับออกไปล่ะ?”
จงจิ้งเฟยเดินวนรอบรถหนึ่งรอบ “พี่เฮ่อ รถคันนี้ไม่เลวเลย”
“อืม! ขับออกไป!”