“ฉันเป็นราชินีนะ!” เหยียนเจินเจินกล่าวพลางยิ้มตาหยี
“ฮ่า ๆ ๆ~ ราชินีงั้นเหรอ? เป็นราชินีที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ! ถ้าอย่างนั้นมาเป็นราชินีของผมดีไหม?” หมอสนใจเหยียนเจินเจินอย่างออกนอกหน้า “ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ด้อยกว่าแฟนคุณ!”
เจี่ยนเฮ่ออันได้ยินแล้วขมวดคิ้วแน่น “เจินเจิน กลับมา!”
เหยียนเจินเจินหันไปมองเจี่ยนเฮ่ออัน “โธ่ ไม่เป็นไรหรอก~ พี่เฮ่ออัน ฉันรับของจากพี่มาเปล่า ๆ โดยไม่ช่วยทำอะไรไม่ได้หรอก พวกพี่พักกันก่อน ที่เหลือฉันจัดการเอง!”
เจี่ยนเฮ่ออันได้ยินดังนั้นก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
“พี่เฮ่อ! ดูท่าพวกเราจะยังไม่เห็นไม้เด็ดของน้องสาวคนนี้สินะ~” จงจิ้งเฟยจ้องเหยียนเจินเจินตาเป็นประกายทันที
หมอได้ยินแล้วมองเหยียนเจินเจินอย่างระแวดระวัง “อาศัยเถาวัลย์ของเธอเนี่ยนะ?”
เขาขยับจิต พลังจิตก็พุ่งเข้าโจมตีเถาวัลย์ของเหยียนเจินเจินโดยตรง
“ตูม~”
“ตูม~”
“ตูม~”
เถาวัลย์ของเหยียนเจินเจินระเบิดแตกตรงหน้าทุกคนราวกับดอกไม้ไฟ
“แย่แล้ว ๆ! พี่สาวคนนั้นจะไหวไหมเนี่ย?” เด็กหนุ่มมองแล้วใจหายวาบ “พี่เฉิน พวกเราไปช่วยกันเถอะไหม?”
“แล้วใครในพวกเราจะรับมือผู้มีพลังพิเศษสายจิตได้?” พี่เฉินถามเพียงประโยคเดียว ก็สาดน้ำเย็นใส่ความฮึกเหิมของทุกคนจนมอดลง
ทุกคนเงียบกริบ
“ราชินีของผม ถ้ามีฝีมือแค่นี้คงไม่ได้นะ~ ถึงตอนนั้นคุณก็ต้องมาเป็นสาวใช้ของผมแล้วล่ะ~” หมอจ้องเหยียนเจินเจินอย่างย่ามใจ เลียริมฝีปาก ดวงตาคู่นั้นราวกับงูพิษ คล้ายคิดจะกลืนกินเธอทั้งเป็น