เหยียนเจินเจินฟื้นขึ้นมาอย่างงุนงง เห็นเพดานสีขาวจ้า แล้วเอ่ยว่า “ถังหยวน ข้อมูลเจ้าของร่างเดิม”
“ว้าว~ ระ...ระบบขอโทษค่ะ! ฉะ...ฉันเหมือนจะระบุตำแหน่งโลกผิด!” ถังหยวน ระบบของเธอ ร้องไห้โฮอยู่ในห้วงจิตของเหยียนเจินเจิน
“งั้นตอนนี้เราอยู่โลกไหน?” เหยียนเจินเจินยกมือกุมขมับอย่างจนใจ ร่างนี้ดูเหมือนกำลังป่วย ทั้งตัวร้อนผ่าว
“วัน...วันสิ้นโลกค่ะ!”
“อะไรนะ?” เหยียนเจินเจินพยายามลุกจากเตียง แต่ไม่มีแรงแม้แต่น้อย จึงล้มกลับลงไปบนเตียง “ระบบพักเกษียณอย่างเธอ ส่งฉันมาโลกวันสิ้นโลกเนี่ยนะ?”
“โฮสต์ ขะ...ขอโทษค่ะ!”
“แล้วตอนนี้จะทำยังไง? ระบุตำแหน่งใหม่ได้ไหม?”
ร่างกลมป้อมของถังหยวนหมุนคว้างกลางอากาศหนึ่งรอบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “โฮสต์ เรากลับไปไม่ได้แล้วค่ะ! แต่ว่า...”
เหยียนเจินเจินคว้าหมอนปาใส่ “เลิกหมุนได้แล้ว ฉันเวียนหัว รีบพูดมา! ชีวิตวัยเกษียณอันแสนสุขของฉันถูกเธอทำพังหมดแล้ว!”
“โฮสต์! ถึงเราจะกลับไปไม่ได้ แต่เราก็ยังใช้ชีวิตวัยเกษียณได้อยู่นะคะ!” ถังหยวนรีบอธิบาย
เมื่อเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของเหยียนเจินเจิน ถังหยวนก็พูดต่อ “โฮสต์ ร่างนี้ของคุณมีชื่อเดียวกับชื่อเดิมของคุณ เรียกว่าเหยียนเจินเจินเหมือนกัน เป็นร่างที่เข้ากับวิญญาณของคุณได้มากที่สุด นี่แหละค่ะถึงเป็นสาเหตุที่ฉันระบุตำแหน่งโลกผิด”
“อืม พูดต่อ” เหยียนเจินเจินกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“คืออย่างนี้ค่ะ! ร่างที่คุณอยู่ตอนนี้เป็นน้องสาวของพระรอง เดิมทีพระเอกได้รับฝากฝังจากพระรองให้มาช่วยคุณ แต่พอพระเอกมาถึง คุณก็ตายไปแล้ว พระเอกรู้สึกติดค้างพระรอง ส่วนพระรองก็เพราะเรื่องน้องสาว บวกกับนางเอกคบกับพระเอก เลยคอยเป็นปฏิปักษ์กับพระเอกมาตลอด ทั้งที่เดิมทีทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน...”
“อ๋อ งั้นพวกเขาก็กลายเป็นศัตรูกัน?” เหยียนเจินเจินวิเคราะห์
“ประมาณนั้นค่ะ เป็นศัตรูทางการเมือง สุดท้ายพระรองก็ครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิต แต่ว่าโฮสต์ คุณมาแล้วนี่คะ!” ถังหยวนบินไปตรงหน้าเหยียนเจินเจิน กระพริบตาปริบ ๆ
เหยียนเจินเจินใช้มือปัดระบบออกไป “เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเธอเหมือนกัน วันสิ้นโลกแบบนี้จะให้ฉันใช้ชีวิตวัยเกษียณยังไง? เธอเป็นระบบพักเกษียณ จะมีประโยชน์อะไรได้?”
คราวนี้ถังหยวนหดตัวเล็กลงจนแทบกลมเป็นก้อน “มะ...ไม่มีประโยชน์ค่ะ!”
“เฮ้อ!” เหยียนเจินเจินกุมขมับ
“พี่เฮ่ออัน รอบนอกกับในเขตนี้มีแต่ซอมบี้ เห็นชัด ๆ ว่าไม่มีคนเหลือแล้ว น้องสาวเพื่อนคุณอาจตายไปนานแล้วก็ได้!” จงจิ้งเฟยถือดาบใหญ่ ฟันซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาหาเขา
เจี่ยนเฮ่ออันนึกถึงเด็กสาวที่เห็นในอัลบั้มรูปของเพื่อน เขาหลุบตาลง ก่อนจะกวาดไฟออกไปเปิดทาง “รีบตามมา”
“คุณก็รู้ว่าเหยียนซิวหย่วนกับเฮ่ออันสนิทกันแค่ไหน น้องสาวเพื่อนทั้งคน อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าเธอเป็นยังไง จะได้กลับไปตอบเขาถูก!” ซ่งจือหย่วนตบไหล่จงจิ้งเฟย “รีบตามไปเถอะ!”
เซี่ยจิ่งเสวียนจูงน้องสาว เซี่ยจิ่งเยว่ รีบตามไป
“ก๊อก ๆ! ก๊อก ๆ!” เจี่ยนเฮ่ออันมาถึงหน้าบ้านตระกูลเหยียนแล้วเคาะประตู
“โฮสต์! เจินเจิน! พระเอกกับนางเอกมาแล้วค่ะ!”
เหยียนเจินเจินลืมตาพรึ่บ “ถังหยวน เล่าเนื้อเรื่องของโลกนี้ให้ฉันฟังหน่อย! ไหน ๆ ก็ต้องใช้ชีวิตวัยเกษียณแล้ว ต้องเกาะขาพระเอกนางเอกไว้ให้แน่น!”
“ได้เลยค่ะ โฮสต์!” ถังหยวนรีบตรวจดูข้อมูลที่ตัวเองรวบรวมมา
“พี่เฮ่ออัน เหมือนไม่มีใครอยู่นะ?” จงจิ้งเฟยขยับเข้าไปใกล้ประตู ตั้งใจฟังเสียงข้างใน
เหยียนเจินเจินฟังเสียงด้านนอก คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแก้วน้ำข้างเตียงแล้วปาใส่ผนัง
“เพล้ง~” แก้วน้ำกระแทกผนัง เกิดเสียงดังขึ้น
ด้านนอกประตู เจี่ยนเฮ่ออันได้ยินเสียงก็รีบบอกจงจิ้งเฟย “เสี่ยวเฟย ผ่าประตูเข้าไป!”
“ได้เลย~” จงจิ้งเฟยรีบเปลี่ยนอาวุธเป็นดาบใหญ่ แล้วฟันใส่ประตู
ดาบใหญ่ฟันจนประตูเป็นช่องโหว่
“โห~ ประตูทองแดงเหรอ? แข็งชะมัด” จงจิ้งเฟยฟันซ้ำอย่างแรงอีกหลายครั้ง ในที่สุดประตูก็บิดเบี้ยว
เจี่ยนเฮ่ออันก้าวเข้าไปก่อน “เจินเจิน เหยียนเจินเจิน เธออยู่ไหน?”
“แค่ก ๆ ๆ~” เหยียนเจินเจินไอออกมาจากในห้องนอน
“อยู่นี่!” เซี่ยจิ่งเยว่รีบมุ่งหน้าไปยังห้องของเหยียนเจินเจิน คนอื่น ๆ รีบตามไป
เจี่ยนเฮ่ออันก้าวพรวดไปถึงก่อนเซี่ยจิ่งเยว่ แล้วผลักประตูห้องของเหยียนเจินเจินเปิดออก “เจินเจิน?”
เซี่ยจิ่งเยว่เงยหน้ามองเจี่ยนเฮ่ออันอย่างประหลาดใจ เธอไม่เคยเห็นพี่เฮ่ออันร้อนใจเพราะผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลย หรือจะเป็นเพราะเป็นน้องสาวเพื่อนจริง ๆ?
เหยียนเจินเจินมองเจี่ยนเฮ่ออันที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวตรงหน้า แล้วกะพริบตาปริบ ๆ “คุณเป็นใคร?”
“เจี่ยนเฮ่ออัน เหยียนซิวหย่วนไม่เคยพูดถึงฉันให้เธอฟังเลยเหรอ?” เจี่ยนเฮ่ออันขมวดคิ้วมองเหยียนเจินเจินที่ยังงุนงง แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ “เธอป่วยเหรอ?”
“อ๊ะ!” เหยียนเจินเจินมองเจี่ยนเฮ่ออัน พลางถามถังหยวนในใจ “ถังหยวน นี่พระเอกใช่ไหม?”
“ใช่แล้วค่ะ! เจินเจิน คนข้าง ๆ คือเซี่ยจิ่งเยว่ นางเอกค่ะ! โฮสต์ แค่ตามพวกเขาไป เราก็ทำฝันที่จะใช้ชีวิตวัยเกษียณให้เป็นจริงได้แล้ว~ อ้อ! โฮสต์ คุณใช้มิติระบบได้นะคะ! ปลอมตัวเป็นผู้มีพลังมิติได้เลย!”
“แนะนำคนพวกนี้ให้ฉันหน่อย”
“ได้เลยค่ะ! พระเอกเจี่ยนเฮ่ออัน มีพลังธาตุไฟกับสายฟ้า นางเอกเซี่ยจิ่งเยว่ มีพลังธาตุน้ำแข็งกับพลังรักษา จงจิ้งเฟยมีพลังธาตุทองกับพลังความเร็ว ซ่งจือหย่วนมีพลังจิต ส่วนเซี่ยจิ่งเสวียน พี่ชายของนางเอก มีพลังธาตุดินกับน้ำค่ะ”
“โห~ เก่งจริง! ทีมนี้มีครบทั้งไม้ ไฟ ดิน ทอง น้ำเลย แถมยังมีธาตุกลายพันธุ์ด้วย!” เหยียนเจินเจินอดทึ่งไม่ได้
“ใช่ค่ะ โฮสต์ แต่ว่า...” ถังหยวนบินวนรอบเหยียนเจินเจินหนึ่งรอบ
“มองฉันแบบนั้นทำไม?”
“โฮสต์ คุณคิดว่าเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตเพราะกำลังจะปลุกพลังพิเศษ แต่ล้มเหลวหรือเปล่าคะ?”
“หืม?” เหยียนเจินเจินนึกถึงอาการไข้ของตัวเอง ตอนตื่นขึ้นมาทั้งตัวร้อนผ่าวอย่างเห็นได้ชัด เป็นไปได้มากเลย~
เจี่ยนเฮ่ออันมองเหยียนเจินเจินที่นอนเงียบอยู่บนเตียง เขารู้ว่าอาการของเธอเป็นอย่างไร จึงถามว่า “เจินเจิน ไม่สบายตรงไหนไหม? ที่บ้านมียาหรือเปล่า?”
เหยียนเจินเจินมองเจี่ยนเฮ่ออันที่เป็นห่วงเธอ แล้วหันไปมองเซี่ยจิ่งเยว่ ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ “แค่ตัวร้อนค่ะ มีกล่องยาอยู่ใต้โต๊ะกลางข้างนอก”
“ฉันไปเอามาให้!” เซี่ยจิ่งเสวียนเอ่ย แล้วหันหลังเดินไปห้องรับแขก
เจี่ยนเฮ่ออันนั่งลงข้างเตียง แล้วประคองเหยียนเจินเจินให้ลุกขึ้น “ฉันเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอ เขาไม่เคยพูดถึงฉันให้ฟังเลยเหรอ?”
เขานึกถึงตอนที่เหยียนซิวหย่วนเคยพูดเล่นว่าจะให้ตัวเองเป็นน้องเขย ที่แท้ก็แกล้งเขานี่เอง?
เหยียนเจินเจินกะพริบตาแล้วเอ่ยว่า “พี่เฮ่ออัน พี่ชายฉันเคยพูดถึงคุณ บอกว่าคุณไม่ค่อยพูดจาและเคร่งขรึมจริงจัง”
“อืม! ฉันนึกว่าเขาไม่ชอบฉัน ถึงไม่ยอมพูดถึงฉันให้เธอฟัง เดินไหวไหม?” เจี่ยนเฮ่ออันถามพลางมองเหยียนเจินเจิน
เหยียนเจินเจินส่ายหน้า
“ได้ยาแล้ว!” เซี่ยจิ่งเสวียนเพิ่งหยิบยาลดไข้จากกล่องยาในห้องรับแขกเดินเข้ามา ก็เห็นเจี่ยนเฮ่ออันอุ้มเหยียนเจินเจินขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงแล้ว
ทุกคนมองเขาอุ้มเธอไปยังห้องรับแขกด้วยความตะลึงงัน