จงจิ้งเฟยเพิ่งเปิดประตูรถเข้าไป คนกลุ่มหนึ่งก็โผล่มาล้อมเจี่ยนเฮ่ออันกับพวกพ้องไว้ทันที ปืนในมือจ่อเข้าหาพวกเขา เจี่ยนเฮ่ออันไหวตัวเร็ว คว้าเหยียนเจินเจินดึงไปไว้ข้างหลัง
“พี่ชาย แบบนี้ไม่ค่อยมีน้ำใจเลยนะ?” เซี่ยจิ่งเสวียนก้าวออกมา สีหน้าเคร่งขรึม “พวกคุณใช้รถคันนี้เป็นเหยื่อล่อหรือไง?”
ชายไว้เคราเฟิ้มที่เป็นหัวหน้าชูปืน สีหน้าดุดัน “ยกมือขึ้น!”
จงจิ้งเฟยรีบลงจากรถ ก้าวมายืนข้างหน้า พร้อมกับมีดาบใหญ่ปรากฏขึ้นในมือ เขายกมันขวางคนทั้งหมดไว้
“หัวหน้า พวกนั้นเป็นผู้มีพลังพิเศษ!” ชายผอมแห้งที่ยืนอยู่ข้างชายไว้เคราเฟิ้มตะโกนเสียงดัง
“จะโวยวายอะไร? พวกเราก็มีผู้มีพลังพิเศษเหมือนกัน จะกลัวอะไร!” ชายไว้เคราเฟิ้มยืดอก ยกปืนชี้ไปทางพวกเขา “เอ่อ พี่ชาย พวกคุณจะขับรถไปไหน?”
“ไปฐานที่มั่นทางใต้!” เซี่ยจิ่งเสวียนตอบ “พี่ชาย ดูท่าพวกคุณจะมีคนเยอะ รถคันเดียวคงนั่งไม่พอ งั้นยกให้พวกเราเถอะ?”
“พูดมากน่า!” ชายไว้เคราเฟิ้มหันไปโบกมือ “ลุย! จับพวกมันให้หมด โดยเฉพาะผู้หญิงสองคนนั่น!”
พอได้ยินคำพูดนั้น เจี่ยนเฮ่ออันก็หรี่ตาลงทันที เขาเอียงหน้าบอกเหยียนเจินเจินว่า “เจินเจิน เข้าไปในรถ จับพวงมาลัยไว้ให้แน่น ดูแลตัวเองด้วย”
“อื้อ ๆ!” เหยียนเจินเจินรีบวิ่งเข้าไปในรถแล้วล็อกประตูทุกบาน
พูดจบ เจี่ยนเฮ่ออันก็ก้าวไปข้างหน้า ซัดเปลวเพลิงใส่พวกที่พุ่งเข้ามา คนอื่น ๆ ตามเข้าไปทันที พลังพิเศษของแต่ละคนถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน
“อ๊าก! หัวหน้า! พวกมันเป็นผู้มีพลังพิเศษกันหมดเลย!”
ชายไว้เคราเฟิ้มหันกลับไป เห็นพรรคพวกของตัวเองถูกโจมตีจนถอยกรูด แม้จะมีผู้มีพลังพิเศษมากมาย แต่พวกเขาก็ยังสู้คนกลุ่มนี้ไม่ได้
เขาหรี่ตามองพลังน้ำแข็งของเซี่ยจิ่งเยว่ ซึ่งแช่แข็งพรรคพวกของเขาจนกลายเป็นน้ำแข็ง คิ้วขมวดแน่นขึ้นเมื่อเหลือบเห็นเหยียนเจินเจินที่หลบอยู่ในรถ เหยียนเจินเจินสบตาเขาแล้วขมวดคิ้วทันที
“โฮสต์ ผู้ชายคนนั้นกำลังจ้องคุณอยู่!”
“บ้าชะมัด!” เหยียนเจินเจินด่าในใจ “ไอ้เวรนี่เป็นพวกใคร่เด็ก!”
เหยียนเจินเจินนึกถึงตอนที่ตัวเองเคยทำภารกิจแล้วเจอพวกใคร่เด็กอยู่หลายคน สายตาของผู้ชายคนนี้เหมือนพวกนั้นไม่มีผิด ทำเอาเธอขยะแขยงขึ้นมา
“โฮสต์ ฆ่ามันเลย!” ถังหยวนตะโกนอย่างโกรธจัด
เจี่ยนเฮ่ออันสังเกตเห็นสายตาของชายไว้เคราเฟิ้ม ความโกรธพลุ่งขึ้นมาทั่วร่าง เปลวไฟพุ่งตรงเข้าใส่อีกฝ่าย ชายไว้เคราเฟิ้มถอยไปก้าวหนึ่ง ก่อนยกมือทั้งสองข้างขึ้นพ่นสายน้ำออกมา ดับไฟของเจี่ยนเฮ่ออันจนหมด
“ถอย! ปล่อยซอมบี้ออกมา!” ชายไว้เคราเฟิ้มหันหลังวิ่งหนีทันที
ลูกน้องสองฝั่งเปิดประตูเหล็กของร้านค้าต่าง ๆ เผยให้เห็นซอมบี้ที่ถูกแช่แข็งอยู่ข้างใน จากนั้นพวกเขาก็หันหลังวิ่งหนี ทิ้งไฟแช็กที่จุดไฟไว้หนึ่งอัน น้ำแข็งบนตัวซอมบี้จึงละลายหมด
“บ้าชะมัด! ไอ้หนวดนี่มันป่วยหรือไง ถึงได้เก็บซอมบี้เอาไว้ด้วย?” จงจิ้งเฟยมองซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง พลางสบถอย่างเดือดดาล
พอเห็นว่ามีซอมบี้อยู่รอบด้าน เหยียนเจินเจินก็เผลอคิดจะออกไป
เจี่ยนเฮ่ออันตะโกนใส่เธอ “ห้ามออกมา!”
ทั้งสี่คนยืนหันหลังชนกันอย่างเข้าขา พลังไม้ ไฟ ดิน ทอง และน้ำทยอยถูกปล่อยออกมา
บนชั้นสอง ชายไว้เคราเฟิ้มกับพวกมองการโจมตีของพวกเขา แววตาวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง “แว่น พวกนี้ดูท่าจะรับมือยาก!”
“หัวหน้า เราชวนพวกเขามาอยู่กับเราไหม?” ชายผอมแห้งเสนอ
“ไม่มีทาง! ดูก็รู้ว่าพวกนี้ไม่ใช่ลูกคนรวยก็ลูกคนใหญ่คนโต แล้วพวกเราเป็นใคร?” ชายกล้ามโตรีบแย้ง “หัวหน้า ฆ่าผู้ชายพวกนั้นซะ ส่วนผู้หญิง คนที่อยู่ในรถไม่ต้องห่วง อีกคนที่ใช้พลังน้ำแข็ง พอผู้ชายตายหมดก็จัดการได้ง่าย ๆ”
“โฮสต์!” ถังหยวนถ่ายทอดบทสนทนาที่ระบบตรวจจับได้ให้เหยียนเจินเจินฟังทั้งหมด
เหยียนเจินเจินเงยหน้า สบตาชายไว้เคราเฟิ้มตรง ๆ ด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม
ชายไว้เคราเฟิ้มเห็นเธอจ้องมาก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “โห!”
“เป็นอะไรไป?” แว่นมองชายไว้เคราเฟิ้มอย่างแปลกใจ
ชายไว้เคราเฟิ้มหันไปมองเหยียนเจินเจินอีกครั้ง เธอรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดกลัว ไม่กล้าสบตาเขา หันไปมองเจี่ยนเฮ่ออันอย่างกระวนกระวายแทน
“ไม่มีอะไร ฉันคงตาฝาดไปเอง” พอเห็นท่าทางหวาดกลัวของเหยียนเจินเจิน ชายไว้เคราเฟิ้มก็คิดว่าสายตาเมื่อครู่คงเป็นแค่เด็กสาวแกล้งทำท่าดุ
เจี่ยนเฮ่ออันหันกลับไปมองเหยียนเจินเจิน เห็นว่าเธอทำตัวเรียบร้อยดีจึงวางใจ
ซ่งจือหย่วนขยับเข้าไปใกล้เจี่ยนเฮ่ออัน แล้วเล่าบทสนทนาของพวกนั้นให้ฟัง เจี่ยนเฮ่ออันเงยหน้าขึ้นมองพวกชายไว้เคราเฟิ้ม ก่อนส่งเปลวไฟพุ่งเข้าใส่ทันที
“ยังจะมาอีก?” ชายไว้เคราเฟิ้มหัวเราะเยาะ ก่อนพ่นสายน้ำลงมาอีกครั้ง ใครจะคิดว่าเจี่ยนเฮ่ออันซ่อนไฟฟ้าไว้ในเปลวเพลิง น้ำเป็นสื่อนำไฟฟ้า กระแสไฟจึงไหลไปตามสายน้ำช็อตชายไว้เคราเฟิ้มจนทั้งตัวสั่น “อ๊าก!”
“หัวหน้า เป็นอะไรไป?” ชายผอมแห้งยื่นมือไปดึงชายไว้เคราเฟิ้ม แต่ตัวเองก็โดนลูกหลงไปด้วย “อ๊าก!”
“อย่าแตะตัวพวกเขา! หาอะไรที่ไม่นำไฟฟ้ามาเช็ดน้ำบนพื้นให้แห้ง!” แว่นหรี่ตามองลงไปข้างล่าง ก่อนหันหลังเดินเข้าไปด้านใน
ชายกล้ามโตรีบกลับไปพาคนหลายคนมาด้วย พร้อมผ้าขนหนูแห้งจากห้าง “เร็วเข้า เช็ดน้ำบนพื้นให้แห้ง!”
ผู้รอดชีวิตที่ถูกบังคับแอบเหลือบมองลงไปข้างล่าง มือสั่นเทาขณะเช็ดน้ำรอบ ๆ จนแห้ง
ชายกล้ามโตพูดอย่างหงุดหงิด “หามพวกเขาเข้าไปข้างใน”
ด้านล่าง ซอมบี้ที่ถูกปล่อยออกมาถูกทั้งสี่คนฆ่าตายจนหมด เจี่ยนเฮ่ออันเงยหน้ามองแผ่นหลังของคนที่กำลังเดินจากไปด้านบน
ซ่งจือหย่วนเอ่ยว่า “เฮ่ออัน แว่นคนนั้นดูแปลก ๆ เหมือนจะเป็นผู้มีพลังจิตเหมือนกัน ไม่น่าแปลกใจที่คนพวกนั้นถึงเก่งกันขนาดนี้”
“อืม!” เจี่ยนเฮ่ออันเดินเข้าไปอุ้มเหยียนเจินเจินลงจากรถ ยื่นมือแตะแก้มเธอเบา ๆ แล้วถามอย่างเป็นห่วง “กลัวไหม?”
เหยียนเจินเจินส่ายหน้า “อืม พี่เฮ่ออัน พวกเขาจับคนไว้เยอะมากเลย! แล้วก็... แล้วชายไว้เคราเฟิ้มนั่นเหมือนจะเป็นพวกใคร่เด็ก ฉันได้ยินเสียงเด็กด้วย!”
ซ่งจือหย่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง “เธอได้ยินไกลขนาดนั้นแล้วเหรอ? ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ยินอะไรเลยนี่?”
เหยียนเจินเจินกะพริบตา “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ ๆ ก็ได้ยินขึ้นมา แล้วฉันยังได้ยินบทสนทนาของพวกเขาบนชั้นสองเมื่อกี้ด้วย!”
“ไม่ธรรมดาเลยนะ น้องเจินเจิน พลังพิเศษของเธองอกความสามารถใหม่ขึ้นมาได้ยังไง?” จงจิ้งเฟยอุทานอย่างทึ่ง
เหยียนเจินเจินก้มมองซอมบี้ที่ล้มอยู่บนพื้นแล้วถาม “ในนิยายบอกว่า ในหัวซอมบี้มีผลึกอยู่”
ซ่งจือหย่วนกับจงจิ้งเฟยสบตากัน ทั้งคู่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด แล้วหันไปเดินตรงเข้าหาซอมบี้
“ขอดาบเล่มหนึ่ง” ซ่งจือหย่วนยื่นมือไปหาจงจิ้งเฟย
เจี่ยนเฮ่ออันหันไปบอกเซี่ยจิ่งเยว่ “จิ่งเยว่ ไปอยู่กับเจินเจินในรถนะ พวกเราจะไปควักผลึก”
“ได้!” เซี่ยจิ่งเยว่จับมือเหยียนเจินเจินพาไปที่รถ
หลังจากพวกเขาควักผลึกจากหัวซอมบี้ทุกตัวเสร็จ เซี่ยจิ่งเสวียนก็ใช้พลังน้ำฉีดล้างผลึกในมือและคราบสกปรกตามตัวให้ทุกคน จากนั้นทั้งหมดจึงเบียดกันเข้าไปในรถ
“ไม่ใช่ซอมบี้ทุกตัวจะมีผลึกในหัว” เซี่ยจิ่งเสวียนบอก “ระดับของซอมบี้ตอนนี้คงยังไม่สูงมาก”
“อืม! ผู้มีพลังพิเศษดูดซับผลึกพวกนี้ได้หรือเปล่า?” เจี่ยนเฮ่ออันถาม
“ถังหยวน สแกนผลึกพวกนี้ให้หน่อย” เหยียนเจินเจินรีบบอก พลางเอื้อมมือหยิบผลึกเม็ดหนึ่งจากมือจงจิ้งเฟยที่นั่งข้างเธอ
“ได้เลย โฮสต์!” ถังหยวนขยับเข้าไปใกล้ผลึก ดวงตาทั้งสองกลายเป็นเกลียวหมุนและหมุนอย่างรวดเร็ว “เจินเจิน ในผลึกนี้มีสิ่งเจือปน ดูดซับโดยตรงไม่ได้”
“ได้!”