ซ่งจือถูกบังคับให้เข้าร่วมองค์กรที่พวกเขากล่าวถึง
เกี่ยวกับ ‘K’ ไม่มีใครพูดอะไรมากกว่านี้ ซ่งจือทำได้เพียงแอบรวบรวมข้อมูลกระจัดกระจายของ ‘K’
ลู่อวี่เป็นผู้รับผิดชอบหลักของเธอ คอยดูแลใกล้ชิดตลอด 24 ชั่วโมง รวมถึงตอนกินข้าว เข้าห้องน้ำ และนอนหลับตอนกลางคืน
บนเตียงสนามแคบ ๆ ที่เบียดเสียดกันสองคน
"ฉันหนีไปไหนไม่รอดหรอก เราไม่ต้องอยู่ใกล้กันขนาดนี้ก็ได้......" ซ่งจือจ้องมองเพดานเต็นท์สลัว ๆ ไม่เปลี่ยนทิศทาง เธอเอ่ยปากอย่างจนใจ อันที่จริงก็เป็นการหยั่งเชิงอย่างหนึ่ง
"นี่เตียงของฉัน ฉันแค่รับแกไว้ชั่วคราว กรุณาทำตัวให้ถูกที่ถูกทางด้วย"
"......พวกนายชวนฉันเข้าร่วมองค์กรของพวกนายนะ! พวกนายไม่เคยสอนเรื่องธรรมเนียมดีงามของกองทัพประเทศเราให้พวกเขารึไง ปฏิบัติต่อเชลยอย่างดี เห็นค่าคนมีความสามารถ?"
"ไม่อยากนอนก็ออกไป ฉันเป็นผู้รับผิดชอบหลักของแก ผู้รับผิดชอบลำดับสองคือโคลันต์ เขาก็เป็นคนที่จับแกมา ถ้าแกมีปัญหากับฉัน ฉันส่งแกไปให้เขาดูแลได้ เขาเป็นร้อยตรี บางทีอาจดูแลแกดีกว่า"
ซ่งจือมองไปที่โคลันต์บนเตียงข้าง ๆ แล้วหุบปากทันที
"ลำดับสามคือวิลค์ หมียักษ์ลาซือฟู แกชอบแนวนี้ใช่ไหม...... รับรอง ‘ปริมาณและคุณภาพ’ ได้"
"เอ่อ......" ซ่งจือพูดไม่ออก
วิลค์กระพริบตาให้ซ่งจือเพื่อแสดงความเป็นมิตร แต่ร่างกายกำยำล่ำสันเกินไปของเขาทับเตียงสนามจนแทบพัง
"ถัดมาคือร้อยโทไลอันและช่างเทคนิคฮิลล์ ก่อนที่แกจะไปถึงฐานทัพ หน่วยเฉพาะกิจเอของเรารับผิดชอบดูแลแก ส่วนการจัดการหลังจากแกถึงฐานแล้ว ขึ้นอยู่กับองค์กรตัดสินใจ"
"นายทับฉันแล้วนะ......" ซ่งจือตะแคงตัวขยับออกไปด้านนอก
"ฟ่อ! นั่นมีดสั้น!" เสียงหงุดหงิดของลู่อวี่ดังขึ้นข้างหลัง
"อืมม! ของของนาย นายก็ว่าของนายสิ"
ลู่อวี่ "......"
ซ่งจือหาวหวอด แล้วตอบส่ง ๆ ไป เธอรู้ว่าตอนนี้ปลอดภัย พวกเขาไม่คิดจะทำอะไรเธอ...... อีกอย่างก็มีคนเข้าเวรกลางคืน เธอสามารถนอนหลับได้อย่างสบายทั้งคืน
เธอไม่ได้นอนเต็มอิ่มทั้งคืนมานานมากแล้ว เธอเหนื่อยเกินไป! หนังตาหนักอึ้ง แล้วก็ผล็อยหลับไป
วันที่สอง คนที่ดูแลเธอคือโคลันต์ ชายชาวอิตาลีที่สง่างามและอ่อนโยน ซ่งจือก็แสดงความเป็นมิตรของเธอออกมาเช่นกัน ตอนที่โคลันต์นำอาหารมาให้ เธอเผยรอยยิ้มเป็นมิตร และพูดว่า "ขอบคุณ"
"ไม่ต้องพยายามทำตัวเป็นมิตร ยิ่งพยายามแสดงออกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงถึงความขาดแคลน ซ่ง เธอไม่ใช่คนเป็นมิตร ผู้หญิงที่เป็นมิตรจะไม่รอดชีวิตอยู่ตามลำพัง" น้ำเสียงของโคลันต์เบามาก ราวกับเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาทางวิชาการ
"ข้อมูลของเธอจะถูกฮิลล์รวบรวมและตรวจวัด แล้วประเมินเป็นค่าตัวเลขออกมา ดังนั้น อย่าคิดฉลาดแกมโกงที่จะปกปิด โอเค?" โคลันต์เตือนซ่งจือด้วยความหวังดี
"งั้นค่าประเมินของฉันตอนนี้เท่าไหร่?"
"-20 ดัชนีอันตรายระดับ S" โคลันต์ไม่ปิดบังอะไร
"เป็นค่าที่แย่มากไหม?"
"ไม่เชิง แต่ในบรรดาเป้าหมายผู้หญิง ค่าอันตรายสูงเกินไป วิชาป้องกันตัวของเธอเรียนมาจากใคร? ลู่บอกว่าเป็นท่าจับกุมของหน่วยรบพิเศษเอเชียตะวันออก ทำไมเธอถึงไม่หนีไปพร้อมพวกเขาล่ะ"
"เธอเป็นตำรวจหญิงหน่วยพิเศษ เธอจะพาพวกเราไปยังภาคกลาง ที่นั่นเสถียรกว่าชายแดน แต่เธอก็ตายระหว่างทาง......" ซ่งจือเอ่ยถึงอดีตด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ฮิลล์ที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง ไม่พบความผิดปกติของข้อมูลใด ๆ บนหน้าจอ
"เธอไม่เคยคิดจะกลับไปเองหรือ?" โคลันต์เงยหน้ามองซ่งจือด้วยดวงตาลึกซึ้งและอ่อนโยน
"เคยลอง ตอนแรกฝูงชนก็ปลอดภัย ต่อมาอันตรายทั้งหมดกลับมาจากฝูงชน...... มีคนเดินหน้าต่อ มีคนตายระหว่างทาง ส่วนฉันเลือกกลับทางเดิม"
"เธอทั้งฉลาดและเจ้าเล่ห์ กระต่ายเจ้าเล่ห์ ขอให้ทานให้อร่อย" โคลันต์หยิบแอปเปิ้ลลูกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าวางตรงหน้าซ่งจือ
เป็นผลไม้สด ดูเหมือนองค์กร ‘K’ นั้นมีอิทธิพลกว้างขวางมาก เสบียงก็เหลือเฟือ นั่นหมายความว่าภายในฐานทัพมีอารยธรรมหรือมีการจัดการที่เป็นระเบียบ
ลู่อวี่ไม่ได้โกหกเธอ ใจที่เฝ้าระวังของซ่งจือผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย
องค์กร ‘K’ นั่นจะเป็นที่ปลอดภัยไหม?
คืนนั้น โคลันต์แบ่งเตียงสนามของตัวเองให้ครึ่งหนึ่ง ซ่งจือกล่าวขอบคุณ แล้วทิ้งตัวลงนอนทันที
ตรงข้ามเธอคือลู่อวี่ ลู่อวี่เบ้ปากหยอกล้อว่า "ร้อยตรีไม่ชินกับการซ่อนมีดสั้นไว้บนตัวตอนนอนหรอกนะ สบายใจได้"
"......" ซ่งจือกลอกตาโต้กลับ
ซ่งจือไม่ได้สนใจเรื่องนี้ เธอสนใจคืนพรุ่งนี้ ด้วยรูปร่างของวิลค์ แค่เขาพลิกตัวก็บดขยี้เธอแบนราบได้ นี่เป็นเรื่องแย่มาก
แต่โชคดีที่ตอนบ่ายวันที่สาม พวกเขาก็ถอนค่ายเดินทางกลับ ซ่งจือถูกปิดตา มัดมือมัดเท้า แล้วยัดเข้าไปในรถหุ้มเกราะของหน่วยเอ ข้าง ๆ นั่งผู้รับผิดชอบดูลำดับสามของเธอ วิลค์
"นายเบียดฉัน......" ซ่งจือมองไม่เห็น ได้แต่มองไปทางทิศทางคร่าว ๆ
"นั่นฮิลล์ ฉันอยู่ด้านซ้ายของเธอ" เสียงของวิลค์ดังขึ้นข้างหูของซ่งจือ
"......" ซ่งจือพูดไม่ออก
"เบียดกันหน่อยนะ ข้าง ๆ มีอุปกรณ์"
เสียงกลไกเย็นชาของฮิลล์ดังขึ้นทางขวา ราวกับกำลังเตือนซ่งจือ ว่าที่แคบเพราะใครกันแน่!
ซ่งจือนั่งในรถหุ้มเกราะ ถูกเขย่าซวนเซไปมา หัวโขกเข้ากับร่างของวิลค์อย่างจัง เจ็บจนสูดลมหายใจเฮือก แต่เธอไม่ได้พูดอะไรมาก พวกเขาปิดตาเธอเพราะไม่อยากให้เธอเห็นเส้นทาง ฐานทัพที่ว่านั่นต้องไม่อยู่ในประเทศแน่
นับว่าไปได้ไกลแล้ว เธอออกนอกประเทศแล้ว! แม้จะเป็นต่างโลกในยุคสิ้นโลกก็ตาม
"กลางคืนยังคงเดินหน้าต่อไป ระวังการเฝ้าระวัง"
เสียงทุ้มต่ำของไลอันปนกับเสียงสัญญาณรบกวนดังขึ้นในหูฟัง ซ่งจือถูกคั่นกลางระหว่างวิลค์กับฮิลล์ ได้ยินชัดเจนมาก
เมื่อคำสั่งถูกส่งถึง รถหุ้มเกราะก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
เสียงเครื่องยนต์ดังหึ่ง ๆ ในสภาพแวดล้อมเงียบ ๆ เช่นนี้ ชวนให้ง่วงงุน เอ่อ...... ทำให้ซ่งจือง่วงงุน รู้สึกว่าหนังตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็ซบลงบนตัววิลค์
วิลค์ไม่ได้ผลักซ่งจือออก กลับยกแขนโอบกอดซ่งจือไว้ ป้องกันไม่ให้เธอหล่นลงไป ซ่งจือที่มอมแมมทำให้เขานึกถึงตุ๊กตาบาร์บี้ของน้องสาว ตุ๊กตาที่ถูกไฟสงครามแผดเผา และเจ้าของตุ๊กตา
ฮิลล์จ้องมองค่าตัวเลขบนหน้าจอ ค่าของวิลค์มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย กวาดสายตาผ่านแว่นตาป้องกันมองวิลค์แวบหนึ่ง แล้วจดบนแท็บเล็ตว่า — ดัชนีนำทาง +5
ซ่งจือซบอยู่บนหน้าอกของวิลค์ หลับอย่างมึนงง ไม่กี่วันมานี้เธอเป็นเช่นนี้ตลอด นี่คือคำสั่งพิเศษ ‘พักผ่อน’ ที่จิตใจสั่งการต่อร่างกายในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างปลอดภัย
อีกทั้งยังเป็นสัญญาณเริ่มต้นของอาการสต็อกโฮล์มซินโดรม
ลู่อวี่ที่นั่งตรงข้ามซ่งจือแค่นเสียงเย็น ดูถูกท่าทางไร้อนาคตของ ‘ลาร่าผมสั้น’
กล้ามเนื้อ ใครไม่มีบ้าง?
ลู่อวี่ยืดอกของตัวเอง เผยสัดส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบภายใต้ชุดพรางป่า
เวลาผ่านไปไม่รู้ว่าเท่าไหร่ ขณะที่ซ่งจือกำลังตื่นอย่างงัวเงีย รถหุ้มเกราะก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้นเสียงเรียกที่สับสนก็ดังมาจากหูฟังของวิลค์ — ‘ระวังระเบิด! ระวังระเบิด!’
ภาษาอังกฤษประโยคนี้ซ่งจือฟังเข้าใจ เมื่อก่อนเธอเล่นเกมครอสไฟร์ พอปาระเบิดก็จะมีเสียงนี้ — ระวังระเบิด
ระวังระเบิด?
ระวังระเบิด!!!
บ้า! ถูกศัตรูโจมตี!!
ไม่ทันที่ซ่งจือจะได้สติ สมาชิกทีมเอยกอาวุธในมือเตรียมพร้อมแล้ว กล้องมองกลางคืนหกตาส่องลำแสงสีแดงภายในรถหุ้มเกราะ พวกเขาติดอาวุธครบมือ เตรียมพร้อมรับมืออย่างเข้มงวด
วิลค์เปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว ฉุดซ่งจือที่มึนงงโยนลงจากรถ
ใช่ ไม่ผิดเลย โยนลงจากรถ จากนั้นยังไม่ทันที่ซ่งจือจะปีนขึ้น วิลค์ก็กระโดดลงจากรถตาม คว้าตัวซ่งจือหนีบไว้ใต้รักแร้ที่แข็งโป๊กราวกับคีมเหล็ก แล้วรีบหาที่พักพิง
ว่าแต่ พากันกระโดดลงจากรถพร้อมกันไม่ได้หรือไง? ต้องโยนกันแบบนั้น?
‘ฟิ้ว! ตู้ม!’
ลูกระเบิดลูกหนึ่งระเบิดห่างจากซ่งจือไป 10 เมตร แรงกระแทกมหาศาลทำให้หูของเธออื้อไม่ได้ยินเสียง ปากของวิลค์ขยับแต่เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
"นี่ไม่ใช่เกม แต่เป็นการสู้รบจริง อยู่ข้างฉันอย่าวิ่งหนีไปไหน!" วิลค์หนีบซ่งจือด้วยแขนหนึ่ง ถือปืนกลมือด้วยอีกมือหนึ่ง เฝ้ามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง
เขาถอดหมวกยุทธวิธีของตัวเองสวมให้ซ่งจือ
ซ่งจือถึงรู้สึกว่าหูได้ยินเสียงบ้างแล้ว เธอมองไปรอบ ๆ พบว่าพวกเขากำลังหลบอยู่ในป่าฝน ป่าฝนที่นี่หนาทึบเกินไป
นี่มันป่าฝน! ป่าฝนเขตร้อนที่มีสีเขียว มีชีวิต มีลักษณะสิ่งมีชีวิต!
ป่าฝนไม่ถูกทำลายจากระเบิดนิวเคลียร์นั่นแล้วหรือ?
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?