ฮิลล์กับลู่อวี่ต่างประหลาดใจกับเหตุการณ์พลิกผันที่เกิดขึ้นกะทันหัน
ขณะที่ฮิลล์กำลังจะลงมือ ซ่งจือก็กระตุกเชือกในมือพร้อมขู่เสียงเข้ม “เดี๋ยว! อย่าคิดขยับตัว! ร้อยตรีอยู่ในมือฉัน”
ซ่งจือเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของโคลันต์ “ซี้!” เตะไม่เข้าเป้า แถมยังเจ็บจนเธอสูดปากด้วยความปวด
โคลันต์ยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ นิสัยร้อนจริง ๆ เอาละ ๆ ตามใจเธอก็ได้... เขาทำตามที่ซ่งจือต้องการ คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น
“ร้อยโท ออกมาได้แล้ว! พวกนายเล่นละครพังหมดแล้ว! ฉันดูออกแล้ว!” ซ่งจือตะโกนเสียงดังไปทั่วบริเวณ
“ฉลาดมาก Good girl” โคลันต์กดเสียงต่ำ เอ่ยชมด้วยระดับเสียงที่มีเพียงเขากับซ่งจือเท่านั้นที่ได้ยิน
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากตรอกแคบข้าง ๆ ชายร่างสูงในชุดทำการรบลายพรางเดินออกมา มือยังคีบบุหรี่ไว้ ท่าทางไม่ใส่ใจขณะพิงกำแพง เขาคือไลอัน
วิลค์ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังซ่งจืออย่างกะทันหัน โดยกอดปืนกลมือไว้ในอ้อมแขน
“ร้อยโท ละครพังหมดแล้ว พูดกันตรง ๆ เถอะครับ”
ซ่งจือมองไลอันอย่างไม่หวาดกลัว ที่จริงแล้วเป็นเพราะเธอโกรธจนแทบระเบิด เธอรู้ว่าทีมเอขึ้นชื่อเรื่องเจ้าเล่ห์ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเจ้าเล่ห์ได้ถึงขนาดนี้!
หลายคนรวมหัวกันหลอกเธอ!
เชอะ! พวกเจ้าเล่ห์ทั้งนั้น!
“ปฏิกิริยาของเธอไวมาก จับพิรุธได้เร็วกว่าที่ฉันคาดไว้” ไลอันทิ้งบุหรี่ลงพื้น แล้วใช้รองเท้าบู๊ตยุทธวิธีสีดำเหยียบก้นบุหรี่ก่อนเดินเข้ามา
สายตาของเขากวาดไปมาระหว่างซ่งจือกับโคลันต์ ราวกับกำลังประเมินบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ “ฉลาดดี รู้จักจับตัวนายทหารระดับสูงสุดที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า”
โคลันต์ยังคงคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่เช่นเดิม สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ราวกับคนที่ถูกข่มขู่ไม่ใช่ตัวเอง เขาพูดกับซ่งจือเสียงเบา “เธอควรถามเรื่องสำคัญ อย่างเช่นแผนของร้อยโท...”