วิลค์ตบไหล่ซ่งจือเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เธอพักผ่อนอย่างสบายใจ เขานั่งอยู่ข้าง ๆ คอยจับตาความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างระแวดระวัง อาวุธในมือพร้อมรับมือกับเหตุไม่คาดฝันได้ทุกเมื่อ
ราตรีมืดมิด แสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างเก่าพัง ๆ ลงบนพื้น เผยให้เห็นเงาพร่าเลือน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นชื้น บางครั้งมีเสียงแมลงที่ไม่รู้จักร้องขึ้นสองสามครั้ง เติมชีวิตชีวาแปลกประหลาดให้ความเงียบงันราวกับความตาย
เวลาผ่านไปทีละวินาที สายตาของวิลค์ไม่เคยละจากการระแวดระวัง เขารู้ว่าฮิลล์ไม่มีทางยอมเลิกตามรอยง่าย ๆ ส่วนอีกสามคนก็เป็นพวกจิ้งจอกเฒ่า เจ้าเล่ห์แพรวพราวเสียยิ่งกว่าดวงดาวในกาแล็กซี นับไม่ถ้วน
การประลองครั้งนี้ซับซ้อนกว่าที่คิดมาก ภายนอกดูเหมือนพิธีรับซ่งจือเข้าทีม แต่ที่จริงคือการทดสอบฝีมือภายในกลุ่ม และเป็นการปรับจูนสมาชิกในทีมให้เข้ากันอีกครั้ง
ต้องยอมรับว่าไลอันเป็นผู้บัญชาการที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง เขาถนัดกลยุทธ์ที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวที่สุด
ลมหายใจของซ่งจือค่อย ๆ สม่ำเสมอ เห็นได้ชัดว่าเธอเข้าสู่ห้วงหลับตื้นแล้ว แม้สภาพแวดล้อมจะเลวร้าย แต่ดูเหมือนเธอจะรู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อมีคนให้พึ่งพา
และคนที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจได้ถึงเพียงนี้ก็คือวิลค์
เขาราวกับทหารรักษาพระองค์ผู้กล้าหาญ คอยเฝ้าอยู่ข้างซ่งจือไม่ห่าง เช่นเดียวกับในอดีตที่เขาเคยเฝ้าน้องสาวซึ่งหลับใหลอยู่ที่บ้าน
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากไกล ๆ ทำลายความเงียบสงัดยามค่ำคืน