ซ่งจือปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ที่ฐานที่มั่นศรีลังกาได้อย่างรวดเร็ว เงินที่ฮิลล์กับพวกเขา “ให้ยืม” เธอยังเหลืออยู่ไม่น้อย เธอไม่ได้ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย นอกจากซื้อของจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตแล้ว ก็ไม่มีค่าใช้จ่ายอื่นอีก
เงินพวกนี้ต้องคืน เธอไม่อยากแบกหนี้สินก้อนโตในยุคสิ้นโลก ผู้หญิงเอเชียตะวันออกที่ยอมหัวแตกแต่ไม่ยอมแพ้จะใช้แต่เงินของสามีตัวเองเท่านั้น! แน่นอนว่าอาจจะไม่มีโอกาสได้ใช้เงินสามีตัวเองเลยสักบาทก็ได้... (อย่าเอาตัวเองไปเทียบเลยนะสาว ๆ ทุกคนสวยที่สุด พวกเราสวยและรวย!)
การเรียนของเธอก็ค่อย ๆ เข้าที่เข้าทาง มิลเลอร์ส่งตารางเรียนยาวเหยียดมาให้หนึ่งใบ — ภาษา การแพทย์ฉุกเฉิน การเพาะปลูกเกษตร ศิลปะการต่อสู้ การยิงปืน การวิเคราะห์ยุทธวิธี เทคโนโลยีสารสนเทศ และวิชาเฉพาะทางด้านผู้นำทางอีกหนึ่งวิชา
วิชาผู้นำทางที่ว่าก็คือการฝึกอบรมผู้ปลอบประโลมจิตใจ มีหน้าที่โดยเฉพาะในการปลอบประโลมทหารรับจ้างที่มีภาวะความเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจจากสมรภูมิ (PTSD) รวมถึงผู้ที่มีความผิดปกติทางจิตใจอื่น ๆ
จะเข้าใจว่าเป็นการช่วยชีวิตเหล่าทหารก็ได้!
นอกจากวิชาศิลปะการต่อสู้ การยิงปืน การวิเคราะห์ยุทธวิธี และเทคโนโลยีสารสนเทศที่ยังเลื่อนออกไปก่อนแล้ว วิชาอื่น ๆ ก็ถูกจัดตารางเรียนจนแน่นเอี้ยด จนซ่งจืออดตั้งคำถามกับตัวเองอยู่บ่อย ๆ ไม่ได้ — นี่มันยุคสิ้นโลกที่ต้องเอาชีวิตรอดจริงหรือ นี่มันเรียนต่อต่างประเทศที่ศรีลังกาชัด ๆ
มองตารางเรียนยาวเหยียดแล้ว ซ่งจือก็สิ้นหวัง รู้อย่างนี้ ศรีลังกาก็ไม่ใช่สถานที่ที่จำเป็นต้องมาเสียหน่อย...
คะแนนวิชาผู้นำทางของซ่งจือไม่ค่อยน่าพอใจ วิชานี้ยากสำหรับเธอมาก เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นผู้ปลอบประโลมจิตใจได้ ด้วยสภาพจิตใจของซ่งจือในตอนนี้ เธอไม่มีทางช่วยบรรเทาอาการของผู้ป่วยได้เลยแม้แต่น้อย มีแต่จะทำให้อาการแย่ลงเท่านั้น