นี่คือโลกใบใหม่ โลกที่อยู่ห่างไกลจากสมรภูมิท่ามกลางดินแดนรกร้าง เป็นพื้นที่ที่มีอารยธรรมอยู่พอสมควรและปลอดภัยอย่างแท้จริง
ซ่งจือได้รับจัดสรรให้อยู่ในอพาร์ตเมนต์หลังหนึ่ง มีหกห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ทุกห้องนอนมีห้องน้ำในตัว มีน้ำอุ่นให้ใช้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง อีกทั้งยังมีห้องครัวเล็ก ๆ เครื่องชงกาแฟ เครื่องกดน้ำ ไมโครเวฟ และเครื่องครัวอื่น ๆ ครบครัน
“เสนาบดีมิลเลอร์ ผมมีเพื่อนร่วมห้องคนอื่นอีกไหมครับ” ซ่งจือกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนหันไปถามมิลเลอร์
“เอ่อ... ตอนนี้ยังไม่มี คุณอยู่ได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องสนใจห้องอื่น มีคนคอยดูแลอยู่ คุณอยู่ห้องนั้น...” มิลเลอร์ชี้ไปยังห้องนอนที่หันหน้าไปทางทิศใต้
“รีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าแปดโมงต้องไปทำเรื่องเอกสาร อย่าลืมงดอาหาร เธอยังต้องตรวจเฉพาะทางอีกหลายรายการ น่าจะเสร็จก่อนมื้อกลางวัน ทำบัตรประจำตัวเรียบร้อยแล้วถึงจะไปกินข้าวที่โรงอาหารได้... อืม... ช่วงบ่ายเป็นเวลาว่าง เธอจะไปซื้อเสื้อผ้าหรือรองเท้าก็ได้ ในเมืองเล็กมีร้านค้า...” มิลเลอร์พูดรวดเร็ว ก่อนปิดแฟ้มเอกสารเป็นสัญญาณว่าจัดการงานเรียบร้อยแล้ว
“ขอบคุณค่ะ” ซ่งจือพยักหน้าขอบคุณ
มิลเลอร์มองผมของซ่งจือที่ดูราวกับถูกหมากัดแล้วถอนหายใจเบา ๆ ชาวฝรั่งเศสคนนี้เพิ่งมีความคิดอยากทำความดีเป็นครั้งแรก “ทรงผมของเธอ... เท่ดีนะ... พรุ่งนี้บ่ายฉันว่างพอดี จะพาเธอไปเดินเล่นในเมืองเล็ก เธอแวะตัดผมได้ด้วย แต่ต้องขอโทษนะ ฉันจ่ายเงินให้เธอไม่ได้...”
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีเงิน เป็นเงินที่ฮิลล์... ร้อยโทพวกเขาให้ยืมค่ะ... ยืมนะคะ...” ซ่งจือยื่นถุงกระดาษคราฟต์ที่กำไว้ในมือตลอดเวลาให้มิลเลอร์ดู เพื่อยืนยันว่าเธอมีธนบัตรจริง ๆ
“โอ้พระเจ้า พวกเขาถึงกับ ‘ให้เธอยืมเงิน’ เลยเหรอ ช่างเป็นพวกใจบุญเสียจริง!” มิลเลอร์อดแซวไม่ได้ เขายกมุมปากขึ้นยิ้ม “งั้นราตรีสวัสดิ์ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับนะ มาสคอต”