ซ่งจือยอมรับข้อเสนอของมิลเลอร์ และเริ่มวางแผนชีวิตที่ฐานที่มั่นศรีลังกา
หลังจบคอร์สเรียน เธอไปซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองเล็ก ๆ เพื่อซื้อของใช้จำเป็นเข้าบ้านใหม่อีกหลายอย่าง ทั้งครีมอาบน้ำกลิ่นสน เมล็ดกาแฟจากอเมริกาใต้ รองเท้าแตะพื้นนุ่มใส่สบายสักคู่ ชุดนอนเนื้อนุ่มตัวหลวม และดอกเดซี่สีฟ้าที่กำลังบานเต็มช่อ...
อพาร์ตเมนต์ค่อย ๆ มีบรรยากาศของการใช้ชีวิต กลิ่นหอมของกาแฟคั่วลอยออกมาจากหน้าต่าง บนขอบหน้าต่างบางวันมีดอกเดซี่สีฟ้าอ่อนปักอยู่ บางวันก็อาจเป็นกุหลาบสีสดสองดอก...
ยามเย็น เธอจะเดินเท้าเปล่าบนหาดทรายนุ่ม มองดาวยามค่ำคืนค่อย ๆ พร่างพราวเต็มท้องฟ้า บางครั้งในยามเช้าที่ตื่นสาย เธอก็ไม่มีเวลาจัดผม คาบขนมปังแล้วพุ่งออกจากประตูไป แต่ไม่ถึงสามวินาทีต่อมาก็วิ่งกลับมาพร้อมขนมปังในมือ พึมพำว่า “กุญแจ กุญแจ กุญแจ... แก้วน้ำ แก้วน้ำ...”
เธอมักขี้ลืม ทำของหายอยู่เสมอ
เธอจะสวมชุดนอนสีขาวเนื้อนุ่ม ชงกาแฟเข้ม ๆ ไว้หนึ่งกา แล้วขดตัวอ่านหนังสือ จดบันทึกอยู่บนโซฟาในห้องพักรวม ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เธอมาอยู่ศรีลังกาได้หนึ่งเดือนแล้ว วันนี้เป็นวันที่ต้องฉีดยาตามกำหนด เธอเริ่มยอมรับการมีอยู่ของยาฉีดชนิดนี้ได้แล้ว อย่างที่คุณหมอสาวคนนั้นบอก มันคือการคุ้มครองอย่างหนึ่ง
ของเหลวใสถูกดันจากกระบอกฉีดยาเข้าสู่ร่างกาย ซ่งจือกดสำลีทางการแพทย์ไว้บนแขน แล้วค่อย ๆ เดินออกจากโรงพยาบาล ขณะเดินผ่านโถงใหญ่ก็มีทหารรับจ้างคนหนึ่งเดินสวนมา เขาก้าวช้า ๆ รูปร่างสูงโปร่งกำยำ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นชวนให้นึกถึงแสงแดดริมอ่าวอิตาลี
เขาค่อย ๆ หันมามองซ่งจือ ก่อนจะยิ้มด้วยรอยยิ้มแบบอิตาเลียนอันเป็นเอกลักษณ์
“โคลันต์?” ซ่งจือจำเขาได้ ความดีใจมีมากกว่าความประหลาดใจ