ซ่งจือกับวิลค์รีบเก็บผ้าห่มกันความร้อน แล้วถอนตัวออกจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว ตามแผน พวกเขาต้องเดินทางผ่านเขต A ไปให้ถึงพื้นที่สูงของเขต B ก่อนฟ้ามืด เพื่อทำภารกิจเติมเสบียง จากนั้นมุ่งหน้าจากเขต B ไปยังเขต C เพื่อทำภารกิจวางระเบิด และสุดท้ายถอนตัวอย่างปลอดภัยที่เขต D ภารกิจจึงจะสิ้นสุด
วิลค์เดินนำหน้า ซ่งจือเดินตามติด ทั้งสองอาศัยแสงสลัวของยามเช้าเร่งเดินทางผ่านเขต A
ตลอดทางราบรื่นไร้อุปสรรค เมื่อไปถึงเขต A ก็เป็นเวลาสิบโมงเช้าแล้ว พวกเขาหาอาคารที่ซ่อนตัวได้มาพักฟื้น แต่เพราะต้องปกปิดตำแหน่ง จึงก่อไฟไม่ได้
ซ่งจือดื่มน้ำเย็นกลืนแท่งพลังงานบาร์ลงไปหนึ่งคำ จนคอแห้งผากแทบจะยืดได้ไกลสองลี้ เธออธิษฐานต่อฟ้าอีกครั้ง — ขอให้โลกนี้สงบสุข!
วิลค์ตรวจอุปกรณ์ เมื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรตกหล่นก็ส่งสัญญาณให้ซ่งจือเตรียมเดินทางต่อ ซ่งจือกลืนแท่งพลังงานบาร์คำสุดท้ายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนปัดมือสองสามทีแล้วลุกขึ้นยืน
ทั้งสองออกจากที่ซ่อนอย่างระมัดระวัง มุ่งหน้าต่อไปยังพื้นที่ด้านในของเขต A ซ่งจือเดินตามฝีเท้าของวิลค์อย่างใกล้ชิด ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
ตลอดทางไม่มีวี่แววว่าไลอันกับพวกจะไล่ล้อมพวกเขาเสียที จนซ่งจืออดสงสัยไม่ได้ว่าพวกนั้นกำลังล่อให้เข้าไปติดกับ ดักจับเต่าในไหอยู่หรือเปล่า เธอไม่อยากเป็นเต่าที่ถูกจับได้เสียหน่อย จึงหยุดเดินแล้วคว้าแขนวิลค์ไว้ พลางพูดว่า “ทุกอย่างราบรื่นเกินไป ฉันสงสัยว่ามีแผนอะไรอยู่ พวกเขาจงใจเว้นช่องไว้ให้เราพุ่งเข้าไป แล้วค่อยรวบทีเดียวหรือเปล่า”
“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่! พวกเขาซุ่มรออยู่ก่อนแล้ว รอให้เราสองคนเดินเข้าไปติดกับ แต่ถ้าอยากเข้าเขต B ก็มีทางเดียวคือต้องผ่านเขต A เส้นทางบางช่วงอันตรายมาก แต่เธอก็ต้องเสี่ยงชีวิตฝ่าไป สนามรบไม่มีทางให้ถอย ต่อให้เธอรู้ล่วงหน้าว่าข้างหน้ามีอันตราย ก็หลบไม่พ้นอยู่ดี” วิลค์พิงกำแพง ดวงตาสีเขียวมรกตเผยความเด็ดเดี่ยวที่ซ่งจืออ่านไม่ออก