กำลังจะเริ่มต้นแล้ว......
ซ่งจือรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง ดวงตาที่เคยสว่างสดใสเริ่มหม่นแสงลงทีละน้อย เธอคิดว่าการต่อรองจบลงแล้ว เธอจะได้อยู่ที่ศรีลังกา หรือไม่ก็ไปยังฐานที่มั่นแห่งอื่นเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่
มันจบลงแล้วไม่ใช่เหรอ......ใช่ไหม
“ฉัน......พึ่งพาตัวเองได้แล้ว......” ซ่งจือกำหมัดแน่น ทว่าน้ำเสียงกลับเบาหวิวไร้น้ำหนัก
“ไม่ เธอทำไม่ได้หรอก ซ่ง คืนนั้นมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด มันไม่ใช่แค่การต่อรอง อย่าพูดให้ฟังดูน่ารังเกียจขนาดนั้นสิ! เธอก็รู้นี่ว่าถ้าออกจากที่นี่ ต่อให้แค่ออกจากทีมเอ เธอจะต้องเผชิญกับอะไร......”
โคลันต์พูดอย่างช้า ๆ เพื่อให้ซ่งจือมีเวลาคิดไตร่ตรองมากขึ้น
ซ่งจือหนีไม่พ้น เธอเคยอยู่กับทีมเอช่วงสั้น ๆ จึงรู้เรื่องบางอย่างของพวกเขา พวกเขาไม่มีทางปล่อยเธอไป เธออาจถูกคนที่มีเจตนาแอบแฝงนำไปใช้ประโยชน์ แล้วก่อความเสียหายให้หน่วยพิเศษทีมเอ พวกเขามีความสามารถพอจะจัดการกับความเสียหายเหล่านั้น และมีความสามารถพอจะจัดการเธอไปพร้อมกันด้วย
ถ้าออกจากศรีลังกา หลุดพ้นจากการควบคุมของทีมเอ เธอจะไปที่ไหนได้อีก? ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่มี “ทีมเอ” อื่นปรากฏขึ้นมา บางที “ทีมเอ” พวกนั้นอาจไม่ “เป็นมิตร” แบบนี้ก็ได้
พวกเขาถักทอตาข่ายที่แน่นหนาจนไม่มีช่องว่าง เธอตกลงไปในนั้นแล้ว ถูกเหนี่ยวรั้งไว้ ทุกการเคลื่อนไหวถูกควบคุมอยู่ในตาข่ายผืนนี้ทั้งหมด
เธอก้มหน้าลง ไหล่ลู่ตก เป็นการยอมจำนน
“ก่อนที่เธอจะมีความสามารถพอจะเอาชีวิตรอด เธอยังมีเส้นทางอีกยาวไกลต้องเดิน โลกภายนอกเอาตัวรอดด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ สภาพแวดล้อมกำลังเลวร้ายลง เสบียงขาดแคลน จำนวนคนตายจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอต้องเติบโต” โคลันต์ดีใจที่ซ่งจือคิดได้ด้วยตัวเอง เขารู้มาตลอดว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ฉลาด
เขาพูดไม่ผิด สภาพแวดล้อมภายนอกเลวร้ายลงทุกวัน เสบียงก็ขาดแคลนมากขึ้นเรื่อย ๆ คนที่อยู่นอกเขตปลอดภัยเอาชีวิตรอดไม่ได้