เขาไล่ต้อนเธอทีละก้าว จนเธอไม่มีทางถอยอีก แผ่นหลังแข็งเกร็งแนบติดกับลำต้นไม้ เกือบจะล้มลงไป
ให้ตายสิ! เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย! แล้วทำไมต้องรู้สึกผิดด้วย!
“ไม่กล้ายอมรับงั้นเหรอ... หึ!” กลิ่นอายหม่นชื้นชวนขนลุกของฮิลล์พุ่งเข้าปะทะ ซ้ำเขายังบีบคางซ่งจือ บังคับให้เธอเงยหน้าสบตา “ถ้างั้นก็แปลว่าร้อนตัวน่ะสิ เธอชอบเล่นลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ อยู่เรื่อย... หรือว่าเธอชอบเกมแบบนี้ แมวจับหนู? เธอเป็นแมว? หรือเป็นหนู?”
ซ่งจืออยากตบหน้าเขาสักฉาด
ถามหน่อยเถอะ! ตกลงใครกันแน่ที่ชอบผู้ชายหม่นชื้นแบบนี้?!
“นายชอบคิดไปเองแบบนี้ตลอด ทำเหมือนรู้จักฉันดีที่สุดในโลก” ในที่สุดซ่งจือก็อดโต้กลับไม่ได้ แม้เสียงจะเบา แต่ก็สั่นไหวอยู่เล็กน้อยอย่างที่แทบสังเกตไม่เห็น เธอต้องยอมรับว่าเธอยังกลัวเขาอยู่บ้าง
“คิดไปเองงั้นเหรอ?” ฮิลล์หัวเราะเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “เธอเองก็คิดไปเองไม่ได้น้อยไปกว่าฉันหรอก! คิดว่าคนอื่นดูความคิดเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นของเธอไม่ออกหรือไง?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเยาะเย้ยต่อ “ทำไมถึงได้โง่นัก ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ยังซ่อนไม่มิดอีกเหรอ? หรือจงใจเผยออกมาให้เห็น?”
ซ่งจือขบกรามแน่น แววตาฉายอารมณ์ดุร้ายและซับซ้อน ทั้งโกรธทั้งไม่ยอมแพ้ เธอขึ้นเสียงตะโกนว่า “เรื่องของฉันไม่ต้องให้นายมายุ่ง! ฉันชอบใครหรือเกลียดใคร แล้วทำไมต้องซ่อนด้วย!”
พอตะโกนจบเธอก็เสียใจทันที เมื่อเห็นสีหน้าของฮิลล์มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เย็นเยียบอยู่แล้วก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก