บุคลากรที่เหลือซึ่งได้รับคำสั่งภารกิจจากไลอันต่างลงมืออย่างรวดเร็ว ลู่อวี่กับโคลันต์อยู่เฝ้าค่ายที่ประภาคาร ส่วนฮิลล์กับวิลค์สวมอุปกรณ์ครบชุด แบกสัมภาระและหิ้วถังน้ำเปล่า เดินทางไปยังพิกัดที่ไลอันส่งมาอย่างเร่งรีบ โดยหวังว่าจะไปถึงก่อนฟ้ามืด
ฮิลล์เดินเร็วมาก จนทิ้งวิลค์ที่หิ้วถังน้ำเปล่าไว้ห่างลิบ
“ฮิลล์ ฉันแนะนำให้นายหยุดหรือไม่ก็เดินช้าลงหน่อย รอเพื่อนร่วมทีมบ้างได้ไหม โอเคไหม” วิลค์ตะโกนบ่นจากด้านหลังอย่างอดไม่ไหว
ฮิลล์ทำเหมือนไม่ได้ยินคำบ่นของวิลค์ ยังคงก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้า สายตาจับจ้องอยู่เบื้องหน้า ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “พอฟ้ามืดก็ตรวจสอบน้ำไม่ได้แล้ว พวกเขาก็ต้องการเสบียงเหมือนกัน”
วิลค์ยักไหล่แล้วพูดหยอกเย้า “นายกำลังสงสัยในความสามารถเอาตัวรอดกลางป่าของร้อยโทหรือไง หรือเป็นห่วงฮันนี่กันแน่ ร้อยโทดูแลฮันนี่ได้อยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก...พวกเขาแค่อยู่ข้างนอกคืนเดียวเอง...”
ฮิลล์ขยับมุมปาก แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงชะลอฝีเท้าลง รอให้วิลค์ตามมาทัน
เงาของทั้งคู่เคลื่อนผ่านป่า ทิวทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ พวกเขามุ่งหน้าไปยังถ้ำหินปูนที่พบแหล่งน้ำจืดตามรอยที่ไลอันทิ้งไว้
ทั้งคู่เดินทางมาอย่างรวดเร็ว พอถึงพิกัดก็เห็นซ่งจือสวมเพียงเสื้อวิ่งเทียมยุทธวิธีสีดำ ถือดาบทหารเล่มหนึ่งแกว่งไปมาใส่ต้นไม้คดงอ เดี๋ยวก็จับดาบแบบปกติ เดี๋ยวก็กลับด้านจับดาบ ส่วนไลอันนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ กอดอกทั้งสองข้าง