ซ่งจือนั่งอยู่บนเตียงแคบ ๆ แล้วพับแขนเสื้อขึ้น
น้ำยาไอโอดีนเย็นเฉียบถูกทาลงบนแขน ไลอันโน้มตัวเข้ามาใกล้ ค่อย ๆ แทงเข็มเรียวยาวเข้าไปในแขนของซ่งจืออย่างระมัดระวัง ก่อนดันยาสีใสเข้าสู่ร่างกายทีละน้อย
ไลอันดึงเข็มออก หยิบสำลีกดลงบนแขนของซ่งจือ แล้วพูดเสียงเบาว่า “เรียบร้อย กดไว้แบบนี้นะ”
เขาจัดการทิ้งเข็มฉีดยาที่ใช้แล้วให้เรียบร้อย แต่ไม่ได้เดินจากไป กลับเอนพิงกำแพงแล้วก้มมองซ่งจือ ราวกับกำลังวิเคราะห์ยุทธวิธีอย่างจริงจัง
ซ่งจือโยนสำลีที่ใช้ห้ามเลือดทิ้ง แล้วเงยหน้ามองไลอัน สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ ราวกับเผลอไปกระตุ้นกลไกบางอย่างเข้า
ไลอันก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ยื่นมือประคองไหล่ซ่งจือ แล้วก้มลงจูบเธอ
จูบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ราวกับแฝงคำประกาศลับบางอย่างที่ยากจะบรรยายและเอ่ยออกมา ราวกับกำลังประกาศต่อโลกทั้งใบว่าเขาครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียว การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและคล่องแคล่ว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ในตอนแรกเขาค่อย ๆ ลองสัมผัสอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะกันแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนลงไปยังลำคอของซ่งจือที่เงยขึ้นเล็กน้อย
ลมหายใจอุ่นร้อนพรมลงบนผิวเนียนละเอียดของซ่งจือ ทำให้เธอสั่นสะท้านเล็กน้อย จนในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมา ราวกับเป็นการอนุญาต เธอค่อย ๆ ยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขา ตอบรับอย่างชัดเจน
ความปรารถนาที่เขาจงใจกดเอาไว้มาโดยตลอดปะทุขึ้นทันทีเมื่อถูกกระตุ้น ลมหายใจร้อนผ่าวโหมกลืนซ่งจือที่กำลังค่อย ๆ เลื่อนลอย เขาชิงความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดในเวลาอันรวดเร็ว เป็นฝ่ายนำและควบคุมทุกอย่าง ทั้งแข็งกร้าวและฉับไวตามแบบที่คุ้นเคยจากสนามรบ ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้!