เงาร่างหนึ่งวูบผ่านหน้าเขาไป ไลอันจับภาพและล็อกเป้าร่างที่กำลังหนีได้อย่างรวดเร็ว เพียงมองแวบเดียวก็จำได้ว่าเป็นใคร วิลค์นั่นเอง
ล่อเสือออกจากถ้ำ? หรือส่งเสียงบูรพาโจมตีประจิม?
เงาของวิลค์ไหววูบ ก่อนจะวิ่งเข้าไปในตรอกมืดสนิท ไลอันดึงกล้องมองกลางคืนหกตาลงจากหมวกสวมตรงหน้า เปลี่ยนซองกระสุนเสร็จก็เร่งฝีเท้าตามวิลค์ไปทันที
“เป้าหมายหมายเลขหนึ่งปรากฏตัวแล้ว ผมจะไล่ตามเอง ฮิลล์รออยู่ที่เดิม ระวังเป้าหมายหมายเลขสองลอบโจมตี” ไลอันมีแววตาเย็นชา จับจ้องเงาที่วูบผ่านไปอย่างไม่คลาดสายตา
วิลค์เคลื่อนไหวว่องไว ดูเหมือนกำลังล่อไลอันให้ติดกับ ไลอันไม่ทันรู้ตัว เพียงเร่งตามไปอย่างรวดเร็ว นักล่าที่เก่งกาจที่สุดมักปรากฏตัวในคราบเหยื่อ ใครจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำยังไม่แน่!
ทั้งคู่เปิดเผยตำแหน่งของตัวเองแล้ว แต่ด้วยความคุ้นเคยกับรูปแบบการต่อสู้ของอีกฝ่าย พวกเขาจึงยังคงหยั่งเชิงและคอยรั้งกันไว้ ไม่มีใครเปิดฉากยิงก่อน
ฮิลล์ได้รับคำสั่งแล้วปรับสภาพร่างกายอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมกำแพง เสียงกลไกเปลี่ยนซองกระสุนของปืนกลมือดังสั้นกระชับ เขายกปืนขึ้น กวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจว่าต้องคว้าชัยชนะได้แน่
ลูกแมวน้อยกล้าลอบโจมตีงั้นเหรอ เขาจะทำให้เธอมาแล้วไม่ได้กลับไป จบการซ้อมรบให้เร็ว แล้วกลับบ้านไปนอนยาว ๆ
ว่าแต่พอซ้อมรบจบแล้วก็ยังต้องเรียนวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศต่อใช่ไหม?
ราตรีมืดมิดราวกับม่านหนาทึบ ปกปิดอันตรายทั้งหมดไว้เบื้องหลัง ฮิลล์รออยู่นานก็ยังไม่เห็นซ่งจือปรากฏตัวในระยะยิง คาดว่าเธอคงซ่อนอยู่ตามมุมใดมุมหนึ่งแถวนี้