การปลุกคนอื่นให้ตื่นไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก
ซ่งจือส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าจะไม่พูดอีกแล้ว ฮิลล์ถึงได้คลายมือออก แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไป
ฝ่ามือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้านลูบไล้แก้มของซ่งจือ ช่วงบนของร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม มีรอยแผลเป็นพาดไขว้ซ้อนทับกันราวกับรากไม้ที่พันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง
รอยแผลเป็นทุกเส้นคือเหรียญเกียรติยศที่ยืนยันว่าเขารอดชีวิตกลับมาจากสนามรบ!
ซ่งจือยื่นมือไปสัมผัสรอยแผลเหล่านั้นราวกับถูกบางสิ่งชักนำ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงปมแผลนูนขรุขระ เธอถึงสังเกตว่าหางตาของฮิลล์ก็มีรอยแผลเป็นอยู่เส้นหนึ่ง แต่พอเอื้อมมือจะไปแตะ ฮิลล์กลับคว้ามือเธอไว้ทันที
“หึ... คราวนี้จะมาไม้ไหนอีกล่ะ? ถึงขั้นเล่นบทซึ้งใจใส่ฉันแล้วหรือไง?” แววตาของฮิลล์เย็นเยียบลงฉับพลัน มือที่จับมือซ่งจือไว้ก็กระชับขึ้นเล็กน้อย
“บาสต์...” ซ่งจือเอ่ยออกมาสองคำ เป็นชื่อของเมืองน้ำมันแห่งนั้น
“อะไรนะ?”
“บาสต์ เมืองน้ำมันแห่งนั้นไง ฉันดูบันทึกภาพภารกิจครั้งนั้นแล้ว นายกับลู่อวี่... รวมถึงพวกเด็ก ๆ กับพลเรือนเหล่านั้น”
ซ่งจือหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในบันทึกฉายย้อนขึ้นมาในความคิด กระสุนนัดแรกที่ยิงใส่เด็กคนนั้นเป็นฝีมือของฮิลล์
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของฮิลล์ ปะปนกับจิตสังหารอันเย็นชา เขาไม่พูดอะไร เพียงจ้องซ่งจือตรง ๆ เก็บเกี่ยวความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเธอไว้ทุกกระเบียด
ซ่งจือถูกเขาจ้องจนรู้สึกขนลุก
จู่ ๆ เขาก็ก้มหน้าหัวเราะหึ ๆ เสียงหัวเราะต่ำแหบพร่า ราวกับเค้นออกมาจากปอด ทั้งยังแฝงความโกรธที่พยายามกดข่มเอาไว้
สภาพของเขาเหมือนสัตว์ร้ายที่พร้อมจะเสียสติคลุ้มคลั่งได้ทุกเมื่อ
ซ่งจือหวาดกลัวอย่างยิ่ง การที่เธอจู่ ๆ เอ่ยถึงภารกิจที่บาสต์ก็เพราะต้องการโต้กลับฮิลล์ ทั้งยังจี้จุดเจ็บปวดของเขาเข้าเต็ม ๆ เธอไม่อยากถูกฮิลล์ควบคุมอยู่ฝ่ายเดียวตลอดไป