ห้องของฮิลล์ไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิท จอคอมพิวเตอร์ก็ดับลง ไม่เหลือแสงสว่างแม้แต่น้อย
แต่ในฐานะทหารรับจ้างหน่วยรบพิเศษ ฮิลล์มีสายตาดีเยี่ยม ต่อให้ในที่มืดสลัวก็ยังมองเห็นสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเป้าหมายได้อย่างง่ายดาย
“หืม? ตื่นเต้นอะไร เธอก็เคยนอนเตียงฉันแล้วไม่ใช่เหรอ” เสียงเร่งเร้าอย่างไม่สบอารมณ์ดังขึ้นอีกครั้ง
ซ่งจือ “......”
อยากฉีกปากเขาให้ขาดจริง ๆ!
เธอจึงหลับตาแล้วนอนคว่ำลงบนเตียงของฮิลล์เสียเลย เบื้องหลังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นสองสามก้าว รองเท้าบูทยุทธวิธีกระทบพื้นเกิดเสียงดังกรอบแกรบ จากนั้นที่นอนข้างกายก็ยวบลง ฮิลล์คุกเข่าบนเตียง ใช้เข่ากดหลังเข่าของซ่งจือไว้
มือใหญ่คู่หนึ่งกดลงบนกล้ามเนื้อแขนของซ่งจือ แล้วนวดคลึงจากเบาไปหนัก
“ซี๊ด...” ซ่งจือสูดปากด้วยความเจ็บ
“แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ? ถ้าไม่นวดให้คลาย พรุ่งนี้เธอจะเจ็บจนลุกจากเตียงไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปเรียนต่อเลย” ฮิลล์เพิ่มแรงมือ นวดคลึงแขนของซ่งจือ
ซ่งจือหัวเราะเยาะในใจ นายก็เป็นคนดีเหมือนกันนี่!
แต่นายล็อกประตูทำไม?
ไม่นานเธอก็รู้คำตอบ ฮิลล์กดขาทั้งสองข้างของซ่งจือไว้ หยิบไม้นวดกล้ามเนื้อออกมา แล้วใช้มันรูดไปตามต้นขาและน่องของเธอ
“อ๊าก! หยุดเดี๋ยวนี้!”
ซ่งจือเจ็บจนกรีดร้อง เธออยากหนีแต่ถูกฮิลล์กดไว้บนเตียงแน่น สุดท้ายทำได้เพียงอดทนกับความเจ็บปวด น้ำตาไหลพราก รอให้ ‘การทรมาน’ จบลง
“เธอควรขอบคุณฉัน วิชาต่อสู้ของเธอเดิมทีต้องให้วิลค์เจ้านั่นเป็นคนสอน แต่เขาบาดเจ็บ ลู่อวี่ก็ยังพักรักษาตัว ร้อยตรีกำลังปฏิบัติภารกิจ ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับร้อยโท หรือเธออยากให้ร้อยโทสอนวิชาจับล็อกกับต่อสู้ประชิดตัว หรือช่วยคลายกล้ามเนื้อให้ล่ะ?” ฮิลล์โยนไม้นวดกล้ามเนื้อในมือทิ้ง แล้วดึงซ่งจือที่เจ็บจนหมดเรี่ยวแรงให้ลุกขึ้น