“แค่นี้เองเหรอ? ฮ่า!”
“ฮึ ฮ่า...ประเมินเธอสูงไปแล้ว ลูกแมวน้อยแง้มกรงเล็บออกมาข่วนคนได้ก็จริง แต่น่าเสียดายที่กรงเล็บถูกผู้ชายอิตาลีคนนั้นฝนจนทู่ไปหมด ข่วนใครไม่ได้หรอก” ฮิลล์หรี่ตาลง มือที่เต็มไปด้วยหนังด้านบีบเข้าที่เอวของซ่งจือ พลิกตัวเบา ๆ ตำแหน่งของทั้งสองก็สลับกันทันที
ฮิลล์จับข้อมือซ่งจือตรึงไว้เหนือศีรษะของเธอ พลางหัวเราะในลำคอ “ชนะฉันได้ครั้งเดียวก็ลำพองใจเสียแล้ว นั่งคร่อมอยู่บนตัวฉันแบบนี้ เธอนี่โอหังจริง ๆ นะ!”
“รอให้ฉันอ้อนวอนขอร้องเธอเหรอ? เบบี้ ฉันขอร้องเธอได้นะ แต่ไม่ใช่เรื่องนี้...”
ซ่งจือหน้าแดงก่ำ เม้มปากไม่พูดอะไร ที่จริงเธอก็กลัวอยู่นิดหน่อย
“ตอนนี้ถึงรู้จักกลัว สายไปแล้ว ตอนที่เธอเพิ่งคุมฉันได้เมื่อครู่ เธอควรจะแทงฉันสักมีดหรือยิงสักนัด จุดประสงค์ของการต่อสู้ประชิดตัวคือฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย ถ้ากำลังไม่เท่ากัน ที่ดีที่สุดคือยิงนัดเดียวจบ”
ฮิลล์ยังไม่ลืมสอนกันสด ๆ ตรงนั้น เขาใช้มือหนึ่งกดซ่งจือไว้ อีกมือล้วงปืนพกออกมา เปลี่ยนแม็กกาซีนด้วยมือเดียว สะบัดแขนง้างลูกเข้ารังเพลิง จ่อปากกระบอกปืนตรงศีรษะของซ่งจือ ท่วงท่าทั้งเร็วทั้งแม่น เท่จนลอยได้
ถ้าคนที่ถูกจ่อปืนไม่ใช่ซ่งจือก็คงจะดีกว่านี้
ซ่งจือ “......”
คนที่อึ้งสุดขีดก็ทำได้แค่กลอกตาแล้วหัวเราะเยาะ นี่ ลองฟังที่ตัวเองพูดดูบ้างไหม ฉันมีปืนที่ไหนล่ะ?
ฉันสู้กับนายมือเปล่าตัวต่อตัว แต่นายกลับควักปืนมายิงหัวฉัน! เจ้าเล่ห์จนสุดทางจริง ๆ!
“ฉันไม่มีปืน แล้วก็ไม่มีมีด...”
“ไอ้งั่ง...ฉันสอนเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่มีก็ไปแย่งมาสิ!” ฮิลล์เลิกคิ้ว ปลดเซฟตี้ แล้วเก็บปืนกลับเข้าที่
หึ ๆ! แย่งจากมือฮิลล์เนี่ยนะ? ล้อเล่นหรือเปล่า จะแย่งยังไง? ต่อให้เขาให้แย่ง เธอก็ไม่กล้าแย่งอยู่ดี...กำลังต่างกันขนาดนี้ เธอก็แค่ไปส่งหัวให้เขาถึงที่