ห้องของฮิลล์เต็มไปด้วยอุปกรณ์นานาชนิด ม่านสีดำดูหนักทึบผิดปกติ
ซ่งจือปิดประตูห้องเบา ๆ บานประตูบาง ๆ กั้นแสงจากห้องพักผ่อนไว้จนหมด ห้องจึงจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าฮิลล์ที่ส่องกระทบแก้มอันเคร่งขรึมเป็นพิเศษของเขาในตอนนี้
“เข้ามา” เขาไม่มีท่าทางเจ้าเล่ห์เหมือนตอนกลางวันแล้ว สีหน้าเย็นชาและจริงจัง เปี่ยมด้วยความคล่องแคล่วและสุขุมเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของทหารรับจ้างมืออาชีพ
ซ่งจือเดินเข้าไป เพิ่งเข้าใกล้ฮิลล์ก็ถูกเขาคว้าข้อมือไว้ เขาลุกขึ้นตามแรงดึง เปิดทางให้ซ่งจือนั่งบนเก้าอี้ที่เขาเพิ่งลุกจากมา จากนั้นก็โอบเธอจากด้านหลัง
“มีชุดข้อมูลอยู่ชุดหนึ่ง ลองวิเคราะห์ดูว่าคนคนนี้เป็นเพศอะไร สูงเท่าไหร่ รูปร่างแบบไหน มีพฤติกรรมการใช้ชีวิตอย่างไร ทำอาชีพอะไร... ครึ่งชั่วโมง เริ่มจับเวลา”
ฮิลล์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาจดเวลา
ข้อมูลบนคอมพิวเตอร์ยุ่งเหยิงมาก มีทั้งรายการซื้อของที่ซ้ำกัน ใบเสร็จเติมน้ำมันรถ ร่องรอยการท่องเว็บ บันทึกการโทร เส้นทางการเดินทาง และอื่น ๆ อีกมากมาย
ทั้งหมดนี้คือร่องรอยการใช้ชีวิตของคนคนหนึ่ง
ซ่งจือต้องวิเคราะห์ตัวตนและลักษณะของเป้าหมายจากร่องรอยการใช้ชีวิตเหล่านี้
ซ่งจือสวมหูฟัง ตัดสินใจเริ่มจากตรวจสอบบันทึกเสียงการโทรก่อน แต่ละครั้งที่เป้าหมายโทรคุยใช้เวลาไม่นาน บางครั้งก็พูดคุยเรื่องสภาพอากาศ บางครั้งก็แค่ทักทายกันสั้น ๆ จากเสียงฟังดูเป็นผู้ชายที่เสียงทุ้มต่ำ
เพื่อยืนยันข้อสันนิษฐานนี้ เธอจึงเปิดเว็บไซต์ที่เป้าหมายเคยเข้าชมขึ้นมา
ทันทีที่เปิดเว็บไซต์ หน้าจอก็ปรากฏภาพชวนหน้าแดงขึ้นมา ร่างเปลือยเปล่าสองร่างพันเกี่ยวกันราวกับงู พอภาพเปลี่ยนก็มีคนอื่นเข้าร่วมด้วย เสียงยั่วยวนชวนให้กระสับกระส่ายยังดังผ่านหูฟังเข้ามาอีก