เช้าวันจันทร์ เวลา 7 โมง 20 นาที หลินเหยียนถือกระเป๋าผ้าใบหนึ่ง ยืนอยู่หน้าทางเข้าหอผู้ป่วยในชั้น 3
ประตูเป็นแบบบานคู่ผลักเข้าออก ปิดสนิท ทำจากสเตนเลส ตรงกลางมีช่องกระจกฝ้า
บนผนังด้านขวาของช่องกระจกติดกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่ง พิมพ์ด้วยตัวอักษรขนาดไม่ใหญ่:
“แผนกเวชบำบัดวิกฤต (หอผู้ป่วยวิกฤต) — ห้ามบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้า”
“เวลาเยี่ยม: ทุกวัน 15:00—15:30”
“ก่อนเข้า กรุณาเปลี่ยนชุดป้องกัน สวมปลอกหุ้มรองเท้า และฆ่าเชื้อมือ”
เขายืนอยู่หน้าประตูราวสิบกว่าวินาที
ไม่ใช่เพราะประหม่า แต่กำลังปรับตัว
ประตูแผนกฉุกเฉินเปิดอยู่เสมอ ใครจะผลักเข้าไปตอนไหนก็ได้
แต่ประตูหอผู้ป่วยวิกฤตปิดอยู่ บานนี้กั้นสองโลกออกจากกัน
เสียงที่ดังมาจากด้านในต่างจากแผนกฉุกเฉินอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีเสียงญาติคนไข้ตะโกน ไม่มีเสียงเครื่องกดบัตรคิวดังปี๊บ ๆ
มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพ
ไม่ใช่เครื่องเดียว แต่ดังระงมไปทั่ว
เสียงสูงต่ำสลับกัน ช่วงห่างไม่เท่ากัน คล้ายเสียงนาฬิกาปลุกหลายเรือนที่ดังไม่พร้อมกัน
เขากดกริ่งผ่านประตู
สามวินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก
คนที่เปิดให้เป็นพยาบาลสวมชุดผ่าตัดสีเขียว อายุสามสิบกว่า สวมหน้ากากเอ็นเก้าสิบห้า เห็นเพียงดวงตาสองข้าง
“เธอเป็นหมอใหม่ที่มาหมุนเวียนใช่ไหม?”
“ใช่ครับ หลินเหยียน แผนกศัลยกรรมฉุกเฉิน”
“เข้ามาเปลี่ยนชุด ห้องเปลี่ยนชุดอยู่ประตูที่สองทางซ้าย”
ห้องเปลี่ยนชุดไม่ใหญ่
มีตู้เหล็กสองแถว และรองเท้าแตะเหลืออยู่คู่หนึ่งบนพื้น
เขาเปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดสีฟ้าของหอผู้ป่วยวิกฤต เนื้อผ้าบางกว่าชุดของแผนกฉุกเฉินหนึ่งระดับ คอเสื้อหลวมไปหน่อย
ตอนออกมา เขาเห็นฉู่เทียนเกออยู่ตรงสุดทางเดิน
ฉู่เทียนเกอยืนอยู่หน้าทางเข้าห้องผู้ป่วยรวมของหอผู้ป่วยวิกฤต
ไม่ได้เข้าไป