“อย่าไปเถียงฉู่เทียนเกอเลย คนนี้รับมือยากกว่าฉันอีก”
“ผมเคยเถียงอาจารย์ตอนไหนครับ?”
โจวหมิงหย่วนมองเขาแวบหนึ่ง
เป็นสายตาประมาณว่า “รู้อยู่แก่ใจนี่”
“ไปเถอะ”
“ขอบคุณครับ อาจารย์โจว”
โจวหมิงหย่วนโบกมือ
แล้วหันหลังเดินเข้าไปในแผนกฉุกเฉิน
ชายเสื้อกาวน์สีขาวไหววูบตรงหัวมุมบันได ก่อนจะลับหายไป
หลินเหยียนกินไข่ต้มชาใบสุดท้ายจนหมด
มือเปื้อนน้ำซอสอยู่นิดหน่อย เขาเลยหาก๊อกน้ำล้างมือ ก่อนสะพายกระเป๋าเดินไปทางหอพัก
เขาไม่ได้ตรงไปหอผู้ป่วยวิกฤตทันที
วันนี้วันอาทิตย์ ขั้นตอนเข้าประจำหอผู้ป่วยวิกฤตต้องจัดการวันจันทร์
เขายังมีเวลาอีกหนึ่งวัน
ระหว่างเดินผ่านปากซอยร้านบะหมี่ของเถ้าแก่เฉิน
หลินเหยียนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
คืนนี้ค่อยมากินอีกชามแล้วกัน
บะหมี่ชามสุดท้ายในแผนกฉุกเฉิน
กลับถึงหอพัก
ประตูห้องของเหล่าเมิ่งปิดอยู่ เสียงกรนลอดผ่านบานประตูออกมา เมื่อคืนแผนกกระดูกและข้อก็มีเวรดึกเหมือนกัน
ประตูห้องของจ้าวเยว่แง้มไว้ เขาไม่อยู่ บนโต๊ะมีแล็ปท็อปเปิดค้างกับเอกสารวิชาการที่พิมพ์ออกมาหลายแผ่น
หลินเหยียนเข้าห้องตัวเอง
วางกระเป๋าแล้วนั่งลงบนเตียง
หอพักเงียบสงบมาก
ข้างนอกหน้าต่างมีเสียงนกร้อง ไม่รู้ว่าเป็นนกอะไร เสียงแหลมสั้นดังเป็นชุดทุก ๆ สองสามวินาที
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา
ในรายการข้อความมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอยู่หลายอัน
ข้อความที่จ้าวเยว่ส่งในกลุ่ม: “ลงเวรดึกแล้วเหรอ? คนไข้เลือดคั่งใต้เยื่อดูราเป็นยังไงบ้าง?”
ข้อความจากเหล่าเมิ่ง: “เที่ยงนี้ออกมากินข้าวไหม? ฉันอยากไปร้านไก่ตุ๋นซีอิ๊วเปิดใหม่”