ปลายปากกาที่จ้าวเยว่ใช้วาดแผนภาพหยุดชะงัก
“เป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดี?”
“บอกไม่ถูก คนไข้มีไข้หลังผ่าตัด ตรวจเจอผ้าก๊อซตกค้างอยู่ในช่องท้อง”
ปลายปากกาของจ้าวเยว่แตะลงบนกระดาษ ทิ้งจุดหมึกเอาไว้
“ผ่าตัดของแผนกไหน?”
“ศัลยกรรมทั่วไป”
“ผ้าก๊อซตกค้าง... นี่เข้าข่ายอุบัติเหตุทางการแพทย์แล้วใช่ไหม?”
“เฉินเหวยเหลียงจัดการด้วยตัวเอง ผ่าตัดครั้งที่สองเอาออกมาแล้ว ส่วนจะชี้แจงกับครอบครัวคนไข้และแผนกการแพทย์ยังไง เขากำลังประสานงานกับหัวหน้าฉู่”
“นายเข้าไปเกี่ยวด้วยเหรอ?”
“ฉันเสนอให้ตอนอ่านผลซีทีตรวจดูสิ่งแปลกปลอมด้วย”
จ้าวเยว่วางปากกาแล้วหันมา
“นายคิดได้ยังไง?”
“คนไข้มีไข้ต่อเนื่องหลังผ่าตัด ทั้งที่ให้ยาปฏิชีวนะครอบคลุมเชื้อทุกกลุ่มแล้วยังไม่ได้ผล ถ้าแหล่งติดเชื้อไม่ได้มาจากเชื้อแบคทีเรีย ก็ต้องหาจากสิ่งแปลกปลอม การติดเชื้อจากสิ่งแปลกปลอมเป็นหนึ่งในข้อวินิจฉัยแยกโรคที่มักถูกมองข้าม”
จ้าวเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“สมองแบบนายเอาไปใช้กับแผนกหัวใจได้เหมือนกันนะ ฝั่งเรามีเคสติดเชื้อที่เกี่ยวข้องกับอุปกรณ์ฝังในร่างกายอยู่บ่อย ๆ”
“การเตรียมเรื่องภาวะหัวใจเต้นเร็วชนิดเอวีเอ็นอาร์ทีของนายไปถึงไหนแล้ว?”
“ก็เรื่อย ๆ คนอย่างศาสตราจารย์หยางน่ะ ต่อให้นายเตรียมมาร้อยคะแนน เขาก็ยังหาเรื่องติได้สักยี่สิบคะแนน”
เสียงเหล่าเมิ่งลอยมาจากปลายทางเดิน
“คุยอะไรกันอยู่ ทำไมจริงจังกันจัง?”
เขาถือหม้อใบใหญ่มาปรากฏตัวตรงหน้าประตู
บนตัวสวมผ้ากันเปื้อนที่เขียนว่า “เทพพ่อครัวมาแล้ว”
“ทำอะไรมา?” จ้าวเยว่ชะโงกมองในหม้อ
“เนื้อตุ๋นมะเขือเทศ ตุ๋นมาตั้งสองชั่วโมง”
“สองชั่วโมง? วันนี้แผนกกระดูกไม่ยุ่งเหรอ?”
“ฉันตรวจคนไข้ช่วงบ่ายเสร็จก็ว่างแล้ว ฉันใช้ช่วงรอตรวจคนไข้ลวกเนื้อไว้ก่อนน่ะ เรื่องประสิทธิภาพล้วน ๆ”