เหอฝานกับจางหลินออกไปแล้ว
ประตูห้องทำงานปิดลง
ฉู่เทียนเกอหยิบแก้วเก็บความร้อนออกจากลิ้นชัก บิดฝาเปิดแล้วจิบไปหนึ่งอึก
“นายทำถูกแล้ว”
หลินเหยียนไม่ตอบ
“แต่วิธีจัดการปัญหาสำคัญกว่าการทำสิ่งที่ถูกต้องเสียอีก”
ฉู่เทียนเกอบิดฝาปิดแล้ววางกลับลงบนโต๊ะ เกิดเสียงเบา ๆ
“นายไม่ได้ข้ามหัวเหอฝานมาหาฉันโดยตรง แต่เลือกเปิดประเด็นในเชิงเทคนิคว่า ‘ตอนอ่านภาพซีทีช่วยสังเกตสิ่งแปลกปลอมด้วย’ แล้วมอบอำนาจตัดสินใจให้แผนกรังสีวิทยา แทนที่จะทำให้ตัวเองกลายเป็นคนกล่าวหา การวางตัวแบบนี้...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ไม่เหมือนสิ่งที่คนวัยนายควรทำได้”
หลินเหยียนคิดอยู่หลายวินาทีก่อนตอบ
“ผมแค่ไม่อยากทำให้เรื่องยุ่งยาก”
“ในโรงพยาบาล การไม่ทำให้เรื่องยุ่งยากถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง หมอหลายคนทั้งชีวิตก็ยังเรียนรู้ไม่ได้”
ฉู่เทียนเกอมองหน้าเขา สายตาประเมินนั้นต่างจากวันแรก วันแรกเขามองว่า ‘คนนี้ไหวหรือเปล่า’ แต่วันนี้กำลังมองว่า ‘คนนี้มันเป็นคนแบบไหนกันแน่’
“ต่อไปถ้านายเจอสถานการณ์คล้ายกันในหอผู้ป่วยวิกฤต เกี่ยวข้องกับแผนกอื่นหรือการตัดสินใจที่กระทบต่อความปลอดภัยของคนไข้ ให้มาบอกฉันก่อน หรือไม่ก็บอกเหอฝานก่อน อย่าแบกรับไว้คนเดียว”
“เข้าใจแล้วครับ”
“ไปได้”
ตอนหลินเหยียนเปิดประตูออกไป ฉู่เทียนเกอก็พูดตามหลังมาอีกประโยค
“ฉันดูบันทึกการเรียนที่นายส่งเมื่อวานแล้ว ส่วนวิเคราะห์ค่าการแข็งตัวของเลือดของเตียง 7 เขียนได้ดี แต่ตรงการให้สารน้ำกู้ชีพ นายสับสนเรื่องข้อบ่งใช้ของน้ำเกลือแล็กเทตกับน้ำเกลือปกติ กลับไปค้นดูความแตกต่างระหว่างสูตรปรับแก้เบิร์นส์กับสูตรพาร์กแลนด์ด้วย”