ฉู่เทียนเกอเปิดภาพซีทีขึ้นมา
เฉินเหวยเหลียงนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ ใช้เวลาสองนาทีดูภาพ
ตลอดกระบวนการไม่มีใครพูดอะไร
เสียงเบา ๆ จากหอผู้ป่วยวิกฤตดังลอดเข้ามาจากช่องประตู มีเสียงสัญญาณเตือนจากเตียงไหนสักเตียง และเสียงฝีเท้าพยาบาลเดินไปมา
เฉินเหวยเหลียงดูจนจบ
เขาเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อย วางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่า
“ผ่าตัดโดยทีมไหน?”
“ในบันทึกการผ่าตัดระบุว่าหลิวหยางจากแผนกของพวกคุณเป็นศัลยแพทย์หลัก” ฉู่เทียนเกอตอบ
เฉินเหวยเหลียงหลับตาลงครู่หนึ่ง
สีหน้าราวกับกำลังดึงความคิดกลับเข้าไปข้างใน ต้องใช้ความมืดสักสองวินาทีเพื่อจัดระเบียบความคิด
“หลิวหยางเป็นลูกศิษย์ที่ฉันฝึกมากับมือ เขาผ่าตัดรักษามะเร็งกระเพาะอาหารมา 12 ปีแล้ว”
“ฉันรู้”
“ตรวจบันทึกการนับผ้าก๊อซในห้องผ่าตัดหรือยัง?”
“ยัง ฉันรอให้นายมาก่อนแล้วค่อยตรวจด้วยกัน”
เฉินเหวยเหลียงลุกขึ้น
เขาหยุดอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง
“บ่ายนี้จัดผ่าตัดสำรวจซ้ำ ไม่ว่าสิ่งนั้นในภาพซีทีจะเป็นอะไร พอเปิดดูเดี๋ยวก็รู้”
“ทางญาติคนไข้...”
“ฉันไปคุยเอง”
“แน่ใจนะ?”
“คนไข้ของฉัน ผ่าตัดโดยแผนกของฉัน ฉันไปคุยเอง”
เฉินเหวยเหลียงออกจากห้องไป
เสียงฝีเท้าของเขาเร่งเร็ว พื้นรองเท้าหนังกระทบกระเบื้องทางเดินดังตึก ๆ ๆ
ฉู่เทียนเกอปิดคอมพิวเตอร์
“เหอฝาน บ่ายนี้ช่วยไปดูการผ่าตัดซ้ำหน่อย หลังผ่าตัดย้ายกลับมาก็ยังอยู่ในความดูแลของเรา”
“ได้”
“หลินเหยียน”
“ครับ”
“เรื่องนี้นายเป็นคนเสนอขึ้นมาก่อนหรือ?”
“ผมแค่เสนอให้ระวังความเป็นไปได้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมตอนอ่านภาพครับ”
ฉู่เทียนเกอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
สายตานั้นต่างจากเมื่อสองสามวันก่อน ไม่ได้กำลังประเมินความสามารถของแพทย์ฝึกหมุนเวียนอีกต่อไป แต่กำลังประเมินตัวเขาใหม่