แนวทางรักษาภาวะพิษตะกั่วเป็นแผนที่โจวหมิงหย่วนกับรองหัวหน้าแผนกกุมารเวชศาสตร์คนหนึ่งร่วมกันกำหนดขึ้น
รับประทานกรดไดเมอร์แคปโตซักซินิกเป็นเวลา 5 วัน จากนั้นพัก 2 สัปดาห์แล้วตรวจระดับตะกั่วในเลือดซ้ำ
ขณะเดียวกันก็เสริมแคลเซียม ธาตุเหล็ก และสังกะสี เพราะพิษตะกั่วจะรบกวนการเผาผลาญธาตุเหล่านี้ จึงต้องแก้ไขไปพร้อมกัน
การกำหนดแผนการรักษาไม่ใช่เรื่องยาก
ส่วนที่ยากคือสิ่งที่จะตามมาหลังจากนี้
แม่ของเฉิงซืออวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในพื้นที่สังเกตอาการ มือประคองใบผลตรวจไว้ พลิกดูซ้ำไปซ้ำมา
เธอไม่ได้กำลังดูตัวเลข—เธอคงอ่านตัวเลขพวกนั้นไม่ค่อยเข้าใจด้วยซ้ำ—แต่กำลังยืนยันเรื่องหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลูกสาวของเธอได้รับพิษ
พ่อของเด็กยืนอยู่ข้าง ๆ สองมือสอดในกระเป๋ากางเกงทำงาน เดี๋ยวก็เอาออก เดี๋ยวก็สอดกลับเข้าไป ทำแบบนั้นซ้ำอยู่หลายรอบ
“งั้น...เป็นปัญหาที่สีผนังเหรอครับ” เขาถาม
“ระดับตะกั่วในเลือดสูงขนาดนี้ ไม่น่าเกิดจากการสัมผัสแหล่งเดียวในช่วงเวลาสั้น ๆ ครับ” หลินเหยียนยื่นรายการตรวจสอบสภาพแวดล้อมที่เขาจัดทำไว้ให้ เป็นลายมือเขียนลงบนกระดาษเอสี่ มีทั้งหมด 6 ข้อ “กลับไปแล้วลองตรวจดูตามนี้ได้นะครับ
ข้อแรก ดูว่าผนังเก่ามีสีลอกหรือผุเป็นผงหรือเปล่า
ข้อสอง ดูว่ามีฝุ่นสีขาวอมเทาสะสมอยู่บนขอบหน้าต่างหรือพื้นไหม
ข้อสาม เก็บของเล่นของเด็ก โดยเฉพาะของที่เก่ามากหรือสีลอก
ข้อสี่ ถ้าท่อน้ำดื่มเป็นท่อตะกั่วเก่า แนะนำให้เปลี่ยนเป็นท่อพีพีอาร์
ข้อห้า ระวังเรื่องความสะอาดมือของเด็ก ก่อนกินอาหารต้องล้างมือทุกครั้ง
ข้อหก ถ้าสะดวก ให้ย้ายออกจากที่พักปัจจุบันโดยเร็วครับ”
หกข้อ
พ่อของเด็กรับไปอ่านรอบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองหลินเหยียน ริมฝีปากเม้มแน่น