“วันนี้นายรับเคสที่ส่งต่อมาจากแผนกเด็กอีกแล้วใช่ไหม? ฉันได้ยินเฒ่าอู๋พูด”
หลินเหยียนตอบกลับไปสองคำ “ใช่แล้ว”
“โรคอะไร?”
“พิษตะกั่ว”
อีกฝั่งเงียบไปครึ่งนาที
จากนั้นเหล่าเมิ่งก็ส่งข้อความมาสามคำ “โคตรเจ๋งเลย”
แล้วก็ส่งมาอีกข้อความ “นายกลับไปก็เปิดตำราอ่านเลยใช่ไหม? คราวหน้าฉันจะอ่านตามนาย นายอ่านอะไรฉันก็อ่านด้วย”
“นายอ่านเรื่องกระดูกของนายไปก็พอ”
“อ่านจนปรุแล้ว ตอนนี้ฉันต้องขยายความรู้ให้กว้างขึ้น นายไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้หัวหน้าแผนกของเราสุดโต่งแค่ไหน—ตอนตรวจเยี่ยมผู้ป่วย เขาถามว่ากระดูกหักร่วมกับภาวะไขมันอุดตันหลอดเลือดต้องรักษายังไง ทั้งกลุ่มไม่มีใครตอบได้สักคน เลยโดนลงโทษให้เขียนบทปริทัศน์วรรณกรรม 3,000 คำ”
หลินเหยียนวางโทรศัพท์ แล้วกินบะหมี่ต่อ
ครอบครัวที่นั่งฝั่งตรงข้ามกินเสร็จแล้ว แม่ยังสาวอุ้มเด็กชายตัวเล็กเดินออกไป
เด็กชายซบอยู่บนไหล่แม่ ในปากยังอมคุกกี้ไว้ครึ่งชิ้น ดวงตาปรือแทบปิด—ง่วงแล้ว
พ่อเดินตามหลังไปจ่ายเงิน
ตอนเดินผ่านเตาของเถ้าแก่เฉิน เขาโดนไอน้ำลวกเข้าให้ จึงหดคอแล้วหัวเราะออกมา
ม่านหน้าประตูถูกเปิดแล้วปล่อยกลับลงมา เงาหลังของทั้งสามหายลับไปตรงหัวมุมตรอก
หลินเหยียนดื่มน้ำซุปคำสุดท้ายในชามจนหมด
4/5
ยังขาดอีกหนึ่ง
ไม่ต้องรีบ
เขาวางตะเกียบ นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกในร้านบะหมี่ของเถ้าแก่เฉิน มองแสงฟ้าตรงปากตรอกที่ค่อย ๆ มืดลง ภาพเหตุการณ์ตลอดทั้งวันผุดขึ้นมาในหัว—ใบหน้าเหลืองซีดของเฉิงซืออวี่ เส้นสีเทาดำตรงขอบเหงือก ตุ๊กตาผ้าที่ขนร่วงตัวนั้น และสีหน้าของแม่ตอนพูดว่า “พวกเราคิดมาตลอดว่าแกเลือกกิน”