หลินเหยียนหยิบไฟฉายขนาดเล็กมาส่องเข้าไป
ฟันเรียงไม่เสมอกัน กำลังผลัดฟัน ฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ ส่วนฟันซี่ใหม่ข้าง ๆ งอกออกมาได้ครึ่งซี่แล้ว
ลิ้นมีฝ้าขาว เยื่อบุช่องปากไม่มีแผล
เขาปรับมุมไฟฉายลง แล้วส่องไปที่ขอบเหงือก
ตรงขอบเหงือกของฟันล่าง มีแนวสีเทาดำเป็นเส้นไม่สม่ำเสมอ
ไม่กว้าง แค่ประมาณ 1-2 มิลลิเมตร แต่มีอยู่จริง
เส้นตะกั่ว
เส้นเบอร์ตัน
เป็นอาการแสดงในช่องปากที่พบได้คลาสสิกในภาวะพิษตะกั่วเรื้อรัง ตะกั่วทำปฏิกิริยากับไฮโดรเจนซัลไฟด์ที่เกิดจากแบคทีเรียในช่องปาก กลายเป็นตะกั่วซัลไฟด์สะสมอยู่ตามขอบเหงือก
ตำราเรียนย้ำเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในทางคลินิกมีหมอไม่มากนักที่จะเปิดปากเด็กแล้วตรวจหาอย่างละเอียดจริง ๆ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในใบส่งตัวจากแผนกกุมารเวชศาสตร์ไม่ได้ระบุเรื่องตรวจช่องปากไว้เลย
มีอาการแสดงสองอย่างแล้ว
เส้นมีส์ที่เล็บมือ กับเส้นตะกั่วที่เหงือก
รวมกับอาการปวดท้องซ้ำ ๆ ภาวะโลหิตจาง และกินธาตุเหล็กแล้วไม่ได้ผล
หลินเหยียนปิดไฟฉาย หัวใจเต้นเร็วขึ้น แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนมากนัก
เขาหันไปมองแม่ของเฉิงซืออวี่
“ปกติเฉิงซืออวี่มีนิสัยอะไรแปลก ๆ ไหมครับ อย่างชอบกัดหรือแทะของอะไรแบบนี้”
แม่ครุ่นคิด “แกชอบกัดเล็บจริง ๆ ค่ะ พวกเราบอกตั้งหลายครั้งแล้ว อีกอย่างแกชอบแทะตุ๊กตาตัวเก่าด้วย” เธอชี้ไปที่ตุ๊กตาผ้าขนร่วงในมือลูกสาว “ตัวนี้ยายให้ก่อนเสีย แกกอดมาตั้งแต่เด็กจนโต ชอบเอาปากเคี้ยวเศษด้ายที่โผล่ออกมา”
หลินเหยียนเหลือบมองตุ๊กตาตัวนั้น
มันเก่ามากแล้ว ผ้าเริ่มเป็นขุย ตรงรอยต่อของด้ายเย็บมีร่องรอยถูกแทะซ้ำ ๆ
“บ้านคุณอยู่แถวไหนครับ เป็นชุมชนเก่าหรือใหม่”
“ชุมชนเก่าค่ะ เป็นบ้านพักครอบครัวพนักงานโรงงานเคมี สร้างกันตั้งแต่ช่วงปี 1960 กว่า ๆ แบ่งให้รุ่นพ่อสามีฉันอยู่ค่ะ”