คำถามนี้ไม่มีคำตอบ
หรือพูดให้ถูกคือ มีคำตอบหลายแบบเกินไป ทั้งทางปรัชญา จริยธรรม กฎหมาย และศาสนา แต่ละคำตอบก็ถูกต้อง และแต่ละคำตอบก็ยังไม่เพียงพอ
เสี่ยวหยางใช้หลังมือถูจมูก «ฉันดูแลเธอมาสามเดือนแล้ว ทุกวันต้องเช็ดตัว พลิกตัว ตบหลัง ช่วยให้อาหารทางสายยาง และทำความสะอาดช่องปาก บนตัวเธอไม่มีแผลกดทับสักจุด ใช่ วันนี้ส้นเท้าขวาเริ่มมีเค้าลางแผลกดทับระดับหนึ่ง ฉันจัดการแล้ว ไม่ลุกลามหรอก นายก็เห็นแล้วนี่»
«เห็นแล้ว»
«ที่ฉันทำเรื่องพวกนี้... ไม่ใช่เพราะตารางเวรเขียนว่าต้องทำ แต่เพราะเธอยังอยู่ตรงนี้ หัวใจยังเต้นอยู่»
เสี่ยวหยางดึงปลายแขนเสื้อ «ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว นายไปกินข้าวเถอะ»
เธอหันหลังเดินจากไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด แล้วหันกลับมา น้ำเสียงกลับเข้าสู่โหมดทำงานตามปกติ
«เออ แล้วพ่นยาที่เตียง 6 ทำหรือยัง?»
«ทำแล้ว»
«โอเค»
แล้วเธอก็เดินจากไป
หลินเหยียนยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือนานขึ้นอีกครึ่งนาที
ไฟเซ็นเซอร์ที่ก๊อกน้ำยังติดอยู่ รอห้าวินาทีกว่าจะดับ
ระหว่างทางกลับหอพัก เขาเจอจ้าวเยว่
อีกฝ่ายเพิ่งออกมาจากประชุมกลุ่มของศาสตราจารย์หยาง สะพายเป้ใบใหญ่ตุง ๆ ซึ่งข้างในเต็มไปด้วยเอกสารวิชาการที่พิมพ์ออกมา
บนใบหน้ามีสีหน้าท้อแท้ราวกับเพิ่งถูกขยี้มา
«เป็นอะไร?»
«ศาสตราจารย์หยางให้ฉันทำใหม่» เสียงของจ้าวเยว่แหบพร่า คงอธิบายซ้ำหลายรอบในที่ประชุมจนคอแห้ง «เคสหัวใจเต้นเร็วชนิดเอวีเอ็นอาร์ทีที่ฉันเตรียมไป แกดูพาวเวอร์พอยต์แค่สองสไลด์ก็สั่งหยุด แล้วถามว่า ‘ค่าที่นายใช้วัดช่วงพีอาร์ในคลื่นไฟฟ้าหัวใจนี่ มาจากลีดไหน?’ ฉันบอกว่าลีดสอง แกก็บอกว่า ‘ลองดูวีหนึ่งสิ’»