เขาพูดจบก็เงยหน้ามองฉู่เทียนเกอ
“หนึ่งเดือน ถึงกำหนดสามเดือน ถ้าถึงตอนนั้นแล้วยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมจะเซ็น”
แต่นี่ไม่ใช่แง่มุมที่เขาควรพิจารณาระหว่างการพูดคุย อย่างน้อยก็ไม่ควรคิดต่อหน้าครอบครัวผู้ป่วย
“ได้ หนึ่งเดือน” ฉู่เทียนเกอกล่าว “แต่ผมต้องการให้คุณรับปากเรื่องหนึ่ง ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ ถ้าเธอเกิดภาวะแทรกซ้อน ไม่ว่าจะติดเชื้อหรือการทำงานของอวัยวะเสื่อมถอย เราจะรักษาตามข้อบ่งชี้ทางคลินิก ไม่ยื้อชีวิตเกินความจำเป็น”
“หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่า ถ้าร่างกายของเธอเริ่มทรุดลงในช่วงหนึ่งเดือนนี้ ผมจะไม่ใช้ทุกวิถีทางเพื่อยื้อเธอไว้ ไม่ใส่เครื่องช่วยหายใจ ไม่ทำการกู้ชีพ ให้เธอจากไปอย่างเป็นธรรมชาติ”
“แล้วถ้าไม่ทรุดล่ะ?”
“งั้นเรารอให้ครบหนึ่งเดือนแล้วค่อยตัดสินใจ”
หวังเจี้ยนจวินเงียบไปประมาณ 30 วินาที
“ได้”
เขาลุกขึ้นยืน
พี่สาวก็ลุกขึ้นตาม
ตอนเดินถึงประตู หวังเจี้ยนจวินหันกลับมาพูดประโยคหนึ่ง
“พยาบาลหยาง คนที่คอยดูแลเมียผมมาตลอด เป็นเด็กสาวคนนั้นน่ะครับ เปลี่ยนคนดูแลไม่ได้หรือ?”
“ไม่เปลี่ยนครับ” ฉู่เทียนเกอตอบ
ครอบครัวผู้ป่วยจากไปแล้ว
ในห้องพูดคุยเหลือเพียงฉู่เทียนเกอ จางหลิน และหลินเหยียน
ฉู่เทียนเกอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“จางหลิน ปรับคำสั่งการรักษาของเตียง 10 หน่อย คงแผนให้สารอาหารปัจจุบันไว้เหมือนเดิม แต่ให้ระบุคำสั่งไม่กู้ชีพ ห้ามทำการกู้ชีพ และบันทึกไว้ในเวชระเบียนให้ชัดเจน วันนี้จัดทำหนังสือยินยอมโดยได้รับข้อมูลครบถ้วนให้ญาติเซ็นเลย”