กลับหอพักตอนกลางคืน
จ้าวเยว่ไม่อยู่ วันนี้ศาสตราจารย์หยางเพิ่มประชุมกลุ่มช่วงเย็นขึ้นมาอีกครั้ง บอกว่าจะช่วยกันอ่านบทวิเคราะห์อภิมานที่เพิ่งตีพิมพ์
ตอนจ้าวเยว่เดินออกจากห้องพักแต่เช้า สีหน้าเหมือนกำลังจะถูกส่งไปประหาร
ส่วนเหล่าเมิ่งอยู่ที่ห้อง
“วันนี้คลินิกกระดูกมีคนไข้แปลกสุด ๆ มาคนหนึ่ง” เหล่าเมิ่งเอนตัวอยู่บนโซฟาส่วนกลางตรงโถงทางเดิน มือกำโทรศัพท์ไถคลิปสั้น “ผู้หญิงวัยห้าสิบ ปวดเข่ามาสามปีแล้ว ลองทายสิว่าก่อนหน้านี้รักษายังไง?”
“เล่ามา”
“แปะแผ่นยาสามปี สามปีเต็ม ๆ เธอบอกหัวหน้าหมอของเราว่า ‘ฉันแปะไปเป็นร้อยกล่องแล้ว แพงกว่ายาของโรงพยาบาลพวกคุณอีก’ หัวหน้าหมอถามว่าใช้ยี่ห้ออะไร เธอหยิบออกมาให้ดูแล้วแทบร้องว้าว ของที่ขายทางทีวีแบบเก้าหยวนเก้าจัดส่งฟรีนั่นแหละ อ้างว่าเป็น ‘ตำรับลับตระกูลเหมียว สูตรโบราณตกทอดจากบรรพบุรุษ เห็นผลในเจ็ดวัน’”
“แล้วไงต่อ?”
“หัวหน้าหมอให้เธอไปถ่ายเอกซเรย์ ช่องข้อเข่าแทบไม่เหลือแล้ว กระดูกงอกเหมือนปะการัง ถ้ามาตรวจเมื่อสามปีก่อน ยังพอรักษาแบบไม่ผ่าตัดได้บ้าง แต่ตอนนี้ต้องเปลี่ยนข้อเข่า”
หลินเหยียนพิงกรอบประตู “ตำรับลับตระกูลเหมียวราคาเก้าหยวนเก้าจัดส่งฟรี”
“แถมเห็นผลในเจ็ดวันด้วย เธอแปะมาเป็นพันวันแล้ว ได้ผลหรือเปล่าค่อยว่ากัน” เหล่าเมิ่งไถไปคลิปถัดไป เป็นคนกำลังตกปลาในอ่างเก็บน้ำ “บางทีก็อดนับถือคนเขียนโฆษณาขายของทางทีวีไม่ได้ ‘ไม่ใช่ว่าโรงพยาบาลรักษาไม่หาย แต่คุณยังไม่เจอแผ่นยาที่ใช่’ นายว่าคนเขียนโฆษณาแบบนี้นอนหลับลงได้ยังไง?”
“หลับได้สิ เพราะตัวเองไม่ได้แปะ”
เหล่าเมิ่งหัวเราะ
หัวเราะได้ครึ่งทาง โทรศัพท์ก็หล่นใส่หน้า ขอบเครื่องกระแทกสันจมูกเข้าให้