“โพรโพฟอล 1.5 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ซูเฟนทานิล 0.3 ไมโครกรัมต่อกิโลกรัม ฉีดยาได้” หลินเหยียนรายงานขนาดยาสำหรับนำสลบ
เสี่ยวหยางฉีดยาอย่างคล่องแคล่ว หลังฉีดโพรโพฟอลก็รอ 30 วินาทีเพื่อยืนยันว่าผู้ป่วยหมดสติแล้ว จากนั้นจึงฉีดซูเฟนทานิล
ขณะเดียวกัน หลินเหยียนก็ทำอีกอย่างไปด้วย มือขวาจับด้ามกล้องส่องกล่องเสียงแบบเห็นภาพ ส่วนมือซ้ายตรวจความโค้งของปลายท่อช่วยหายใจเบอร์ 7 อีกรอบ แกนดัดท่อใส่ไว้เรียบร้อยแล้ว และปรับความโค้งให้เข้ากับส่วนโค้งของกล้องส่องกล่องเสียง
ซัคซินิลโคลีนถูกฉีดเข้าไปแล้ว
60 วินาที
รอให้ยาคลายกล้ามเนื้อออกฤทธิ์
60 วินาทีนี้เป็นช่วงที่เงียบที่สุดในการปฏิบัติการทั้งหมด
ค่าออกซิเจนในเลือดยังลดลงเรื่อย ๆ—87%
เสี่ยวหยางปรับเสียงเตือนของเครื่องติดตามสัญญาณชีพลงจนเบาที่สุด แต่ตัวเลขสีแดงนั้นยังคงบาดตา
เหอฝานยืนอยู่ทางขวาของเตียง ชุดเจาะเยื่อคริโคไทรอยด์ถูกแกะออกและจัดวางไว้แล้ว
มือของเขาวางอยู่ตรงด้านหน้าลำคอผู้ป่วย ไม่ได้กำลังลงมือ แต่กำลังระบุตำแหน่ง
เขาคลำพบตำแหน่งเยื่อคริโคไทรอยด์แล้ว
หากใส่ท่อช่วยหายใจไม่สำเร็จ เขาจะลงมีดได้ภายใน 15 วินาที
ฉู่เทียนเกอถอยไปยืนที่ปลายเตียง
ไม่ช่วย ไม่ชี้แนะ
แค่ยืนอยู่ตรงนั้น
ท่าทางเช่นนี้หมายความว่า “ฉันเชื่อใจนาย แต่ฉันอยู่ตรงนี้”
ยาคลายกล้ามเนื้อออกฤทธิ์แล้ว
กรามของผู้ป่วยคลายตัว การหายใจเองหยุดลง
ค่าออกซิเจนในเลือดขณะให้ออกซิเจนผ่านหน้ากากพอจะประคองไว้ที่ 85%
หลินเหยียนใช้มือซ้ายเปิดปากผู้ป่วย ส่วนมือขวาสอดกล้องส่องกล่องเสียงเข้าไป
หน้าจอกล้องส่องกล่องเสียงสว่างขึ้น
ภาพที่เห็นคือเยื่อเมือกบวมเต็มไปหมด จากสีชมพูเปลี่ยนเป็นแดงคล้ำ ผนังคอหอยด้านหลังบวมราวกับลูกโป่งที่อัดน้ำไว้