ตอนนี้เตียง 1 มีผู้ป่วยแผลไฟไหม้คนใหม่แล้ว
โต๊ะข้างเตียงถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม
รูปถ่ายใบนั้นไม่อยู่แล้ว
ระหว่างทางกลับหอพัก เขาไม่ได้แวะร้านบะหมี่
เขาซื้อกาแฟกระป๋องจากตู้ขายสินค้าอัตโนมัติ แล้วไปยืนดื่มอยู่ข้างหน้าต่างตรงทางเดิน
นอกหน้าต่างคือสวนด้านหลังของโรงพยาบาล
พอฟ้ามืดลง ไฟริมทางในสวนก็สว่างขึ้น ให้แสงสีเหลืองสลัวเป็นวง
ไม่มีใครนั่งอยู่บนม้านั่ง
กาแฟเป็นแบบชงสำเร็จบรรจุกระป๋อง หวานเกินไป
แต่หลินเหยียนก็ดื่มจนหมด
วันนี้จ้าวเยว่อยู่หอพัก
เขากำลังวิดีโอคอลกับแม่ผ่านมือถือ
เสียงแม่ดังออกมาจากลำโพงมือถือ เป็นสำเนียงหนานจิงของหญิงวัยกลางคน พูดเสียงยาน ๆ ใจความประมาณว่า “ผอมลงอีกแล้วนะ” “กับข้าวโรงอาหารต้องตักเนื้อมาเพิ่มอีกอย่าง” “ผ้าพันคอส่งพัสดุไปแล้ว อีกสามวันถึง”
จ้าวเยว่ตอบสั้น ๆ ทีละคำ “อืม” “ได้” “รู้แล้ว” “ไม่หนาว” “ไม่มี” “กินแล้ว” “กินจริง ๆ”
พอเห็นหลินเหยียนเข้ามา เขาก็ชี้ไปทางมือถือแล้วทำหน้าเหมือนหมดหนทาง
จากนั้นก็บอกคนในจอว่า “แม่ เพื่อนร่วมงานผมกลับมาแล้ว เดี๋ยวผมวางก่อนนะ อืม อืม ได้ บ๊ายบาย”
หลังวางสาย จ้าวเยว่ก็ถอนหายใจ “ตั้งแต่ผมเข้ามหาวิทยาลัย แม่ก็วิดีโอคอลมาทุกวันจนตอนนี้เกือบแปดปีแล้ว ไม่เคยขาด ต่อให้ฝนตกแดดออกก็ยังโทรตรงเวลา ยิ่งกว่าหัวหน้าตรวจรอบเสียอีก”
“ถ้าวันหนึ่งนายไม่รับล่ะ?”
“เคยลองแล้ว ภายในห้านาทีแม่โทรมาเก้าสาย สายที่สิบโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษาผม”
หลินเหยียนนั่งลงบนเตียง
จ้าวเยว่เหลือบมองเขา
“มีคนไข้เสียแล้วเหรอ?”
“อืม”
จ้าวเยว่ไม่ได้ถามต่อ
เขาหยิบบ๊วยแห้งห่อหนึ่งจากลิ้นชักแล้วยื่นให้
“สัปดาห์แรกในหอผู้ป่วยวิกฤต... ก็เป็นแบบนี้แหละ”
หลินเหยียนอมบ๊วยแห้งเม็ดหนึ่ง
ค่าตั้งเครื่องช่วยหายใจของผู้ป่วยแผลไฟไหม้เตียง 8 ค่อย ๆ ลดลง
FiO2 ลดจาก 100% เหลือ 60% ส่วน PEEP ลดจาก 8 เหลือ 6
อาการบวมของทางเดินหายใจกำลังทุเลา
เหอฝานบอกว่า “อีกสองวันลองถอดเครื่องช่วยหายใจได้ ถอดแล้วก็ย้ายไปแผนกไฟไหม้ หลังจากนั้นก็ไม่ใช่หน้าที่เราแล้ว”