หน้าที่เปิดเจอคือสูตรพาร์กแลนด์—การให้สารน้ำเพื่อฟื้นฟูร่างกายหลังถูกไฟลวก
เป็นเรื่องที่ฉู่เทียนเกอสั่งให้เขาไปค้นคว้าเมื่อเช้า
“ปริมาณสารน้ำที่ต้องให้ใน 24 ชั่วโมงแรก = 4 มล. × น้ำหนักตัว (กก.) × พื้นที่บาดแผลไฟไหม้ (%TBSA) ใน 8 ชั่วโมงแรกให้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งให้ใน 16 ชั่วโมงหลัง เลือกใช้สารน้ำคริสตัลลอยด์ชนิดริงเกอร์แลคเตต ส่วนสารน้ำคอลลอยด์โดยทั่วไปไม่แนะนำให้ใช้ภายใน 24 ชั่วโมงหลังเกิดแผล...”
เขาคัดสูตรลงในสมุด แล้วเขียนคำอธิบายเพิ่มอีกบรรทัดว่า “สูตรปรับแก้เบิร์นส์ใช้กับแผลไฟไหม้จากไฟฟ้า โดยใช้ตัวคูณ 2 มล. ไม่ใช่ 4 มล. สาเหตุที่แตกต่างกันคือความเสียหายของเนื้อเยื่อจากไฟฟ้าลึกกว่าที่ประเมินจากพื้นผิวร่างกาย”
เขียนเสร็จแล้ว
ปิดสมุด
แทะขาเป็ดจนหมด
โทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง
เหล่าเมิ่งส่งรูปหม้อใบหนึ่งที่มีอะไรดำปี๋อยู่ข้างในลงกลุ่ม
พร้อมข้อความว่า “มะเขือยาวตุ๋นซีอิ๊ว...พังไม่เป็นท่า”
จ้าวเยว่ตอบกลับว่า “นี่มะเขือยาวเหรอ? นึกว่ายางรถยนต์ซะอีก”
เหล่าเมิ่งตอบว่า “นายไม่เข้าใจหรอก นี่เรียกว่า ‘กลิ่นหอมไหม้เกรียม’”
หลินเหยียนพิมพ์สองคำว่า “ทิ้งไป”
เหล่าเมิ่งตอบว่า “ทำไมนายใจร้ายขนาดนี้”
จ้าวเยว่บอกว่า “เขาพูดถูกแล้ว”
เหล่าเมิ่งส่งรูปมาอีกใบ เป็นหม้อมะเขือยาวในถังขยะ พร้อมข้อความว่า “ฟังคำคนอื่นแล้วจะได้กินอิ่ม คืนนี้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแทน”
หลินเหยียนวางโทรศัพท์ลง
พรุ่งนี้วันเสาร์
หอผู้ป่วยวิกฤตไม่มีวันหยุดสุดสัปดาห์
เหอฝานเคยพูดไว้ว่า “ในปฏิทินของหอผู้ป่วยวิกฤตมีอยู่แค่ 2 วัน วันที่เกิดเรื่องกับวันที่ยังไม่เกิดเรื่องชั่วคราว”