เฒ่าอู๋หิ้วถุงพลาสติกสีดำเดินเข้ามาจากด้านนอก
ช่วงนี้แผลที่มือของเขาหายดีแล้ว จึงกลับมาทำงาน วันนี้สวมชุดช่างสีน้ำเงินเก่าตัวหนึ่ง พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล มองซ้ายมองขวา พอแน่ใจว่าไม่มีคนนอกอยู่แถวนั้น ก็วางถุงพลาสติกลงบนเคาน์เตอร์
“พี่หลิว หมอหลิน ฉันเอาของมาฝากนิดหน่อย”
พี่หลิวเปิดดู เห็นลูกท้อเนื้อเหลืองเต็มถุง
ผลแดงก่ำ ขนาดไม่ใหญ่นักแต่สุกเต็มที่ แค่กลิ่นหวานก็ลอยผ่านถุงพลาสติกออกมาแล้ว
“ภรรยาฉันไปเก็บมาจากสวนผลไม้ของพี่สาวเธอที่ชานเมือง ปลูกกันเอง ไม่ได้ฉีดยา พวกเธอแบ่งกันกินนะ”
“เกรงใจอะไรกัน” พี่หลิวหยิบลูกหนึ่งมาถูเสื้อกาวน์ แล้วกัดไปคำหนึ่ง “อืม ไม่เลวเลย”
เฒ่าอู๋เอียงคอยิ้ม “อะไรคือไม่เลว ลูกท้อพันธุ์นี้เรียกว่าลูกท้อทองคำ ในตลาดขายกันจินละ 10 หยวน ภรรยาฉันกับพี่สาวเก็บกันทั้งเช้า ได้มาตั้งสองลัง ลังหนึ่งให้พี่สาวเก็บไว้ขาย อีกลังให้ฉันหิ้วมาโรงพยาบาล”
“ให้พวกเราทั้งลังเลยเหรอ?”
“ไม่ได้ให้พวกเธอทั้งหมด ฉันเอาไปฝากทางไอซียูศัลยกรรมหัวใจด้วยลังหนึ่ง ก่อนหน้านี้ผู้อำนวยการจางเผยเหนียนผ่าตัดคนไข้ของเหล่าหม่า พอตอนเหล่าหม่าออกจากโรงพยาบาล ก็ฝากฉันเอาจดหมายขอบคุณไปให้ เลยเอาลูกท้อกับจดหมายไปให้พร้อมกัน”
หลินเหยียนหยิบลูกท้อขึ้นมาจากถุง
กัดไปคำหนึ่ง หวานจริง ๆ
ไม่ใช่ความหวานจากขัณฑสกร แต่เป็นความหวานที่สะสมจากแสงแดดและกาลเวลา ทิ้งรสเปรี้ยวบาง ๆ ไว้ตอนท้าย
“เฒ่าอู๋ ครั้งก่อนนายบอกว่าผู้อำนวยการฟางกำลังสืบเรื่องฉัน หลังจากนั้นมีอะไรอีกไหม?”
เฒ่าอู๋กัดลูกท้อไปคำหนึ่ง แล้วใช้หลังมือเช็ดปาก