ทั้งสามคนพักอยู่ชั้นเดียวกันมาเกือบปีแล้ว
ชีวิตแพทย์ฝึกหัดไม่ง่ายเลย แต่คนจากสามแผนกที่ต่างกันได้มานั่งกินข้าว คุยกัน และแบ่งงานบ้านในครัวส่วนกลาง เศษเสี้ยวของชีวิตประจำวันเหล่านี้รวมกันจนกลายเป็นความเคยชินอย่างหนึ่ง
การหมุนเวียนไปไอซียูไม่ได้หมายถึงการย้ายออก พวกเขายังคงพักอยู่ในหอเดียวกัน แต่ตารางชีวิตจะต่างไปโดยสิ้นเชิง
ตารางเวรของไอซียูแบ่งเป็นสองกะ กลางวันกับกลางคืนสลับกันเป็นเรื่องปกติ
ต่อไปคงมีโอกาสเจอกันน้อยลง
“เข้าเวรกะดึกที่ไอซียูเหนื่อยไหม?” เหล่าเมิ่งถาม
“เหนื่อยกว่าแผนกฉุกเฉินอีก เข้าเวรกะดึกที่แผนกฉุกเฉินยังพอมีโอกาสได้นอนสักสองชั่วโมง แต่ที่ไอซียูแทบไม่ได้นอน คนไข้ทุกคนต้องเฝ้าติดตามอาการตลอด 24 ชั่วโมง มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ต้องอยู่ตรงนั้น”
“นายไหวเหรอ?”
“ไม่ไหวก็ต้องไหว”
จ้าวเยว่ยัดส้มกลีบสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนลงไป
เขาถามคำถามที่ต่างออกไป
“นายเคยคิดไหมว่าอนาคตจะไปทางไหน?”
“ทางไหน?”
“สาขาเฉพาะทางที่นายต้องเลือกหลังจบฝึกหัดน่ะ ศัลยกรรมฉุกเฉินคือจุดหมายของนายแล้วหรือยัง? หรือคิดจะเปลี่ยนไปทางอื่น?”
หลินเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ยังไม่ได้ตัดสินใจ”
“นายคงผูกพันกับแผนกฉุกเฉินแล้วสินะ” เหล่าเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ฟังเหมือนกำลังล้อเล่น
หลินเหยียนนั่งอยู่ท่ามกลางสายลมบนดาดฟ้า มองแสงไฟในอาคารแผนกฉุกเฉินที่ทอดยาวสุดสายตา
ไฟดวงนั้นสว่างมาตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มงาน จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เคยดับเลยสักวัน
ไม่ว่าใครจะอยู่ข้างใน จะเป็นโจวหมิงหย่วน ติงเซี่ยงหยาง พี่หลิว ลู่เจิง หรือแค่นักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งมาใหม่ ไฟก็ไม่เคยดับ