วันถัดมา หลินเหยียนเข้าเวรกลางวัน
ตอนเช้ามาถึงแผนกก็เจอติงเซี่ยงหยาง
ช่วงนี้ติงเซี่ยงหยางแทบไม่โผล่มาที่แผนกแล้ว เดือนหน้าเขาจะย้ายไปฝึกงานต่อที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลเป็นเวลาครึ่งปี ตอนนี้กำลังส่งต่องานดูแลคนไข้และงานสอนที่รับผิดชอบอยู่
วันนี้เขามาเอาหนังสืออ้างอิงสองสามเล่มที่เก็บไว้ในตู้ห้องทำงาน
“เรื่องรายงานทั่วทั้งโรงพยาบาลเมื่อวาน ฉันได้ยินมาแล้ว” ติงเซี่ยงหยางหันกลับมาจากหน้าตู้พร้อมกอดหนังสือกองหนึ่งไว้ “คนอื่นบอกว่านายพูดได้ดี”
“ขอบคุณครับ อาจารย์ติง”
“จะขอบคุณทำไม เคสพวกนั้นนายเป็นคนจัดการเอง ที่ฉันสอนก็มีแค่ไม่กี่ประโยค อย่าง ‘ตรวจร่างกายอย่าข้ามขั้น’ เท่านั้นแหละ” ติงเซี่ยงหยางจัดหนังสือให้เรียบร้อยแล้วหนีบไว้ใต้รักแร้ สายตาที่มองหลินเหยียนต่างจากตอนเพิ่งรู้จักกัน ไม่ใช่ว่าอ่อนโยนขึ้นหรอก ติงเซี่ยงหยางไม่ใช่คนที่จะอ่อนโยนขึ้นมาได้ง่าย ๆ
แต่มันมีความวางใจเพิ่มขึ้นมา
“ต่อไปนายจะหมุนเวียนไปไอซียูใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
“ฉันรู้จักฉู่เทียนเกอดี ฝีมือทางวิชาการสูง งานคลินิกก็แน่น แต่เขามีนิสัยอย่างหนึ่ง ชอบให้คนข้างล่างตัดสินใจก่อน พอทำเสร็จแล้วค่อยมาแสดงความคิดเห็น ไม่เหมือนฉัน ฉันจะบอกนายก่อนลงมือว่าถูกหรือผิด วิธีของเขาเหมาะกับคนที่มีพื้นฐาน แต่สำหรับคนที่พื้นฐานไม่แน่นมันคือหายนะ”
ติงเซี่ยงหยางก้มมองหนังสือในอ้อมแขน คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนดึงออกมาเล่มหนึ่งแล้วยื่นให้หลินเหยียน
บนปกเขียนว่า 《การรักษาผู้ป่วยวิกฤต》 ฉบับที่ 4