ไม่ใช่ความโกรธ และไม่ใช่ความประหลาดใจ
เป็นความระมัดระวังแบบที่เกิดขึ้นเมื่อได้รับข้อมูลละเอียดอ่อน แล้วต้องรีบประเมินสถานการณ์
“หมายความว่าอาจมีของตกค้างอยู่ในตัวคนไข้ตอนผ่าตัดเหรอ?”
“ฉันหมายถึง ตอนตรวจซีทีซ้ำ จะให้แผนกรังสีวิทยาช่วยสังเกตในช่องท้องเป็นพิเศษได้ไหม ว่ามีเงาความหนาแน่นสูงที่ไม่ใช่ของเหลวหรือเปล่า ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไง การตัดปัจจัยเรื่องสิ่งแปลกปลอมออกไปก็เป็นประโยชน์ต่อการปรับแนวทางใช้ยาปฏิชีวนะ”
เหอฝานจ้องเขาอยู่สามวินาที
“รู้ไหมว่าถ้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปได้ยินเรื่องนี้—”
“ฉันไม่ได้กล่าวหาใคร แค่เสนอแนวทางหนึ่งในการวินิจฉัยแยกโรค อย่างที่นายบอก ในรายการโรคที่ต้องวินิจฉัยแยกกรณีติดเชื้อหลังผ่าตัดก็มีทั้งแผลผ่าตัดติดเชื้อ รอยต่อลำไส้รั่ว ฝีในช่องท้อง ปอดติดเชื้อ และสายสวนติดเชื้อ แต่ไม่ได้ใส่การติดเชื้อจากสิ่งแปลกปลอมไว้ด้วย ทั้งที่มันควรอยู่ในรายการ”
เหอฝานอ้าปากเหมือนจะพูด แต่ไม่มีเสียงออกมา
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็หุบปากลง
“ฉันจะไปคุยกับหัวหน้าฉู่”
“อืม”
หลินเหยียนกลับไปอยู่ข้างเตียง 6
แล้วเขียนบันทึกการเรียนรู้ประจำวันต่อ
เสียงปลายปากกาขีดผ่านกระดาษแทบจะกลืนหายไปกับเสียงพื้นหลังในหอผู้ป่วยวิกฤต
สองทุ่มกว่า
ตอนเขาเดินออกจากหอผู้ป่วยวิกฤต เหอฝานก็เดินตามมาทัน
“หัวหน้าฉู่บอกว่า ตอนตรวจซีทีเขาจะคุยกับแผนกรังสีวิทยาเอง เน้นให้ช่วยดูจุดสำคัญตอนอ่านภาพ”
“ดี”
“เขายังพูดอีกประโยค”
“ว่าไง?”
เหอฝานมีน้ำเสียงแปลก ๆ
“เขาบอกว่า ‘คนที่มาจากห้องฉุกเฉินพวกนายชอบคิดอะไรแหวกแนวกันนะ’”