เช้าวันพฤหัสบดี หลังส่งเวรเสร็จ หลินเหยียนเจอเหล่าเมิ่งจากแผนกกระดูกและข้อในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
เหล่าเมิ่งดูเหมือนยังนอนไม่เต็มอิ่ม มือซ้ายหิ้วกระติกเก็บความร้อนใบใหญ่ ส่วนมือขวาถือโทรศัพท์ไถดูคลิปสั้น
พอเห็นหลินเหยียนเดินเข้ามา ดวงตาก็เป็นประกาย
“หลินเหยียน เมื่อคืนแกจัดการเรื่องใหญ่เข้าอีกแล้วเหรอ?”
“ข่าวแพร่เร็วขนาดนั้นได้ไง?”
“อาจารย์ติงกินข้าวกับคนแผนกศัลยกรรมทรวงอกที่โรงอาหารเมื่อเช้า แล้วพูดต่อหน้าพวกแพทย์ฝึกหัดตั้งหลายคนว่า แผนกฉุกเฉินของพวกเขามีหนุ่มคนหนึ่งหัวไวมาก ตรวจเจอภาวะลมดันในช่องอกในคนไข้โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง” เหล่าเมิ่งพิงตู้เสื้อผ้า “ไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่เดาก็รู้ว่าเป็นนาย แผนกฉุกเฉินมีแพทย์ฝึกหัดแค่คนเดียว ไม่ใช่มีให้เลือกตั้งยี่สิบคนสักหน่อย”
หลินเหยียนไม่ตอบ เปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เตรียมเดินออกไป
เหล่าเมิ่งเดินตามมา “ไม่ใช่สิ ตกลงนายมีเคล็ดลับอะไรกันแน่? เรื่องท้องนอกมดลูกเมื่อสองสามวันก่อนก็ว่าไปอย่าง คราวนี้ยังมาเรื่องลมในช่องอกอีก นายมีตำราลับเฉพาะตัวหรือเปล่า? อย่างเช่นอ่านหนังสืออะไรเจ๋ง ๆ มา แนะนำหน่อยสิ ช่วงนี้ฉันใกล้สอบตกการประเมินแผนกกระดูกและข้อแล้ว”
“เลิกเล่นได้แล้ว”
“ฉันไม่ได้เล่นนะ พูดจริงจังเลย”
หลินเหยียนเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง “นายจะสอบผ่านหรือไม่ผ่านการประเมินแผนกกระดูกและข้อ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับงานแผนกฉุกเฉินของฉัน?”
“ก็แนวทางการเรียนไง เอาไปประยุกต์ต่อยอดกันได้ นายแค่บอกใบ้นิดเดียวก็พอว่าปกติอ่านหนังสือยังไง—”
“อ่านจนหลับ”
เหล่าเมิ่งพูดไม่ออก
หลินเหยียนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
ระหว่างทางกลับหอพัก เขาเดินผ่านร้านบะหมี่ของเถ้าแก่เฉิน ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปนั่ง
“เถ้าแก่เฉิน บะหมี่ซี่โครง ใส่ต้นหอมเยอะ ๆ”