ตอนบ่ายสี่โมงกว่า มีเด็กคนหนึ่งมาห้องฉุกเฉิน
เด็กผู้ชาย อายุ 9 ขวบ ถูกพ่ออุ้มเข้ามา ไม่ได้วิ่งเข้ามาเอง
ขาซ้ายตั้งแต่ใต้เข่าลงไปบวมตุ่ย ผิวแดง ใบหน้าเล็ก ๆ เปื้อนคราบน้ำตากับน้ำมูก ร้องไห้จนเสียงแหบ
พ่อของเด็กเป็นชายวัยกลางคนผิวคล้ำผอมแห้ง ขี่มอเตอร์ไซค์ มือเปื้อนคราบน้ำมัน เขาร้อนใจจนริมฝีปากสั่นระริก “คุณหมอครับ ลูกผมล้มตอนเตะบอลเมื่อบ่าย เข่าบวมขนาดนี้เลย...”
หลินเหยียนย่อตัวลง สบตากับเด็ก “ไม่ต้องกลัวนะ ชื่ออะไร”
เด็กสะอึกสะอื้น “เฉิน...เฉินเสี่ยวเป่า”
“เฉินเสี่ยวเป่าสินะ ฉันแซ่หลิน ตอนเตะบอลล้มยังไง เล่าให้ฟังหน่อย”
“แย่งบอลกับคนอื่น...แล้วเท้าพลิก...ก็เลย...ฮือ ๆ ๆ...”
เด็กพูดต่อไม่ไหวแล้ว
หลินเหยียนหันไปถามพ่อ “ตอนลูกล้ม คุณอยู่ด้วยไหม”
“ไม่ครับ เขาเตะบอลอยู่ใต้ตึกในหมู่บ้าน เพื่อนบ้านโทรมาบอกว่าล้ม ผมเลยขี่รถกลับไป พอไปถึงก็เห็นเขานั่งร้องไห้อยู่บนพื้น เข่าบวมแล้ว”
หลินเหยียนสวมถุงมือ แล้วค่อย ๆ แตะเข่าที่บวมของเด็ก
เฉินเสี่ยวเป่ากรีดร้อง ร่างทั้งร่างหดงอเป็นก้อน
ในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัส—
ตัวอักษรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ
แต่คราวนี้ไม่เหมือนสองครั้งก่อน
ตัวอักษรไม่ได้เป็นสีเทาขาว แต่เป็นสีแดงคล้ำ
【กระดูกหน้าแข้งส่วนต้นหัก + แผ่นการเจริญเติบโตบาดเจ็บ ชนิดที่ 2 ตามซอลเตอร์-แฮร์ริส】
มือของหลินเหยียนค้างอยู่กลางอากาศ ไม่ได้ชักกลับ
แผ่นการเจริญเติบโตบาดเจ็บ
ชนิดที่ 2 ตามซอลเตอร์-แฮร์ริส
ในบรรดากระดูกหักของเด็ก นี่ไม่ใช่ชนิดที่รุนแรงที่สุด แต่ก็ไม่ใช่ระดับที่แค่ “นวด ๆ เดี๋ยวก็หาย” แน่นอน
แผ่นการเจริญเติบโตเป็นบริเวณที่กระดูกเด็กใช้เติบโต หากบาดเจ็บแล้วรักษาไม่เหมาะสม อาจส่งผลต่อพัฒนาการของกระดูก สำหรับเด็กชายวัย 9 ขวบ นั่นหมายความว่าขาซ้ายของเขาอาจยาวไม่เท่ากัน
ยิ่งไปกว่านั้น สีของตัวอักษรยังเปลี่ยนไป