เลิกงานแล้ว หลินเหยียนก็ไปกินบะหมี่ที่ร้านเถ้าแก่เฉิน
ตอนแหวกม่านพลาสติกเข้าไป เขาเห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง
เป็นเฒ่าอู๋
ผ้าพันแผลที่มือขวาถูกแกะออกแล้ว แต่ยังพันผ้ายืดบาง ๆ ไว้ชั้นหนึ่ง
ตรงหน้ามีข้าวหนึ่งชามกับกับข้าวสองอย่าง เขากินอย่างไม่รีบร้อน
“หมอหลิน นั่งสิ” เฒ่าอู๋พยักพเยิดไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
หลินเหยียนไม่เกรงใจ นั่งลงแล้วสั่งบะหมี่
“มือดีขึ้นหรือยัง?”
“ดีขึ้นเยอะแล้ว พักอีกสองวันก็กลับไปทำงานได้” เฒ่าอู๋ซดน้ำแกงไปอึกหนึ่ง “อยู่บ้านเหนื่อยกว่าทำงานอีก เมียแก่เห็นฉันว่างก็ใช้ให้ทำโน่นทำนี่ ซ่อมก๊อกน้ำ ล้างท่อระบายน้ำ... สู้เข็นรถเข็นในโรงพยาบาลไม่ได้เลย”
หลินเหยียนหัวเราะ
“เออใช่” เฒ่าอู๋วางชามลง โน้มตัวเข้ามาใกล้พร้อมลดเสียงลง “ฉันจะบอกอะไรให้ หัวหน้าฟางจากแผนกกิจการการแพทย์กำลังสืบเรื่องนายอยู่ช่วงนี้”
“สืบเรื่องฉันอะไร?”
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาคุยกับเสี่ยวหวังจากแผนกบุคคลสองสามคำ แล้วเอ่ยชื่อนาย ฉันเข็นรถเข็นผ่านไปพอดีเลยได้ยิน ไม่ได้แอบฟังนะ”
หลินเหยียนยกบะหมี่ที่เถ้าแก่เฉินเพิ่งยกมาให้ขึ้นมา เป่าให้เย็น
ฟางเจิ้งผิงกำลังสืบเรื่องเขา
คราวก่อนตอนคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติมาตรวจ ฟางเจิ้งผิงหยุดอยู่หน้าบอร์ดนิทรรศการครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมามองเขา
สายตาคู่นั้นเขาจำได้มาตลอด
“จะสืบก็สืบไป ฉันไม่มีอะไรน่าสืบหรอก”
“อย่าประมาทล่ะ” เฒ่าอู๋ใช้ตะเกียบเคาะโต๊ะเบา ๆ “คนฝ่ายบริหารพวกนี้จ้องใครอยู่ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะดีเสมอไป ตอนต้องใช้ก็ยกนายขึ้นไป พอไม่ต้องใช้แล้วก็ถีบทิ้ง ฉันทำงานที่โรงพยาบาลนี้มาสิบกว่าปี เจอเรื่องแบบนี้มาเยอะแล้ว”
หลินเหยียนเคี้ยวบะหมี่เงียบ ๆ