วันที่ 1 กรกฎาคม จักจั่นในเจียงเฉิงส่งเสียงดังจนชวนให้หนังศีรษะชา
หลอดไฟในทางเดินหอพักเสียไปสองหลอด ไม่มีใครแจ้งซ่อมสักที ทุกคนเดินคลำทางในความมืดกันมาครึ่งเดือนจนชินไปแล้ว
เกือบทุ่มกว่า ๆ เหล่าเมิ่งตั้งโต๊ะพับไว้ในครัวส่วนกลาง บนโต๊ะมีไก่ตุ๋นซีอิ๊วหม้อหนึ่ง แตงกวาคลุกเครื่องหนึ่งจาน และถั่วลิสงหนึ่งถ้วย
เขาควักเบียร์อุณหภูมิห้องสามกระป๋องจากใต้เตียงมาเรียงไว้
“วันนี้สอบประเมินแผนกกระดูกผ่านแล้ว ฉลองกันหน่อย”
จ้าวเยว่ได้กลิ่นอาหารก็โผล่หน้าออกมาจากห้อง “ผ่านแล้วเหรอ? ไหนนายบอกว่าจะตกไง”
“ขาดอีกสองคะแนนก็จะตก ได้เพิ่มมาสองคะแนนเลยผ่าน ดวงดีน่ะ เคสที่จับได้บังเอิญเพิ่งอ่านไปเมื่อวาน” เหล่าเมิ่งดึงห่วงเปิดกระป๋องเบียร์ เสียงซ่าดังขึ้น ฟองล้นเปื้อนมือ “มา ๆ ไม่ต้องเกรงใจ ครัวมีที่แค่นี้ ยืนกินเอาแล้วกัน”
หลินเหยียนถือบะหมี่ที่ต้มเองออกมา พอเห็นอาหารเต็มโต๊ะก็วางชามไว้ตรงมุม
“วางบะหมี่ไว้ กินไก่สิ” เหล่าเมิ่งตักไก่ใส่ชามให้เขา “ค่าอาหารของแพทย์ฝึกหัดก็แย่พออยู่แล้ว ถ้าไม่กินไก่ตุ๋นที่ฉันทำก็เสียของแย่”
จ้าวเยว่ลองชิมคำหนึ่งแล้วจุ๊ปาก “ใช้ได้เลย เหล่าเมิ่ง เลิกเป็นหมอกระดูกเถอะ ไปเปิดร้านอาหารดีกว่า”
“เปิดร้านอาหารเหนื่อยจะตาย นายรู้ไหมว่าร้านที่เปิดใหม่เจ๊งกันกี่เปอร์เซ็นต์? ฉันเช็กมาแล้ว ร้านอาหารมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์อยู่ไม่ถึงปี เป็นหมอนี่แหละมั่นคงกว่า ถึงจะจนก็เถอะ”
ทั้งสามยืนกินข้าวกันในครัวส่วนกลางที่มีพื้นที่แค่สองตารางเมตร คับแคบจนแขนชนกัน
เครื่องซักผ้าอีกฟากของทางเดินกำลังหมุน ส่งเสียงกระแทกโครมครามสลับกับแตรรถจากถนนด้านล่าง
จ้าวเยว่เคี้ยวถั่วลิสงพลางเล่าเรื่องหนึ่ง “พวกนายได้ยินหรือยัง? แพทย์ฝึกหัดปีสามแผนกหัวใจคนนั้น แซ่เจี่ยง เมื่อสัปดาห์ก่อนทำพลาด คนไข้หัวใจห้องบนสั่นพลิ้ว ปรับขนาดยาวาร์ฟารินไม่ดี ค่าไอเอ็นอาร์พุ่งเกิน 6 จนเลือดออกในทางเดินอาหาร”