กะบ่าย
ช่วงบ่ายสองถึงหกโมงของแผนกฉุกเฉินเรียกกันว่า “ช่วงพีคสงบ”
ช่วงพีคตอนเช้าผ่านไปแล้ว ส่วนช่วงพีคตอนเย็นก็ยังมาไม่ถึง
สี่ชั่วโมงนี้เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับจัดระเบียบเวชระเบียน เติมคำสั่งการรักษา และจัดการพื้นที่เฝ้าสังเกตอาการ
หลินเหยียนนั่งเติมเวชระเบียนที่โต๊ะคัดกรองอยู่ครึ่งชั่วโมง จัดการคนไข้เปลี่ยนผ้าพันแผลไปหนึ่งคน และคนไข้ตัดไหมอีกหนึ่งคน
วันนี้ลู่เจิงก็เข้าเวรด้วย เขาเย็บแผลไปสองราย—แม่บ้านคนหนึ่งโดนมีดบาดมือตอนหั่นผัก กับคนงานไซต์ก่อสร้างคนหนึ่งถูกตะปูตำเท้า
ตอนบ่ายสามโมงสี่สิบ รถพยาบาลฉุกเฉินมาถึง
คนที่ถูกเข็นเข้ามาเป็นผู้ชาย อายุ 38 ปี รูปร่างแข็งแรงดี ท่อนบนสวมเสื้อกีฬาแบบแห้งไว ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นออกกำลังกาย กล้ามเนื้อน่องเป็นมัดเห็นเป็นรูปทรงชัดแม้อยู่ใต้แสงไฟ
แต่ผู้ชายที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าออกกำลังกายเป็นประจำคนนี้ กลับกำลังใช้สองมือกุมศีรษะ ขดตัวอยู่บนเตียงเคลื่อนย้าย ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อบนหน้าผากทำให้เส้นผมจับกันเป็นช่อ ๆ
คนที่มาด้วยเป็นหญิงสาวผูกผมหางม้า สวมกางเกงโยคะ ดูแล้วน่าจะเป็นสมาชิกยิมหรือเพื่อนร่วมงาน
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ตามข้างเปล พูดไม่หยุดว่า “โค้ช อย่ากลัวนะคะ—คุณหมอคะ เขากำเริบอีกแล้ว—”
เจ้าหน้าที่ฉุกเฉินที่มากับรถรายงานว่า “ผู้ป่วยแซ่ฉี ฉีเหล่ย เพศชาย อายุ 38 ปี เป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส บ่ายสองโมงครึ่งวันนี้ ขณะกำลังสอนคลาสที่ยิม มีอาการปวดศีรษะ ใจสั่น เหงื่อออกมากอย่างเฉียบพลัน ร่วมกับความรู้สึกหวาดกลัวอย่างรุนแรง ความดันโลหิต—” เจ้าหน้าที่พลิกดูสมุดบันทึก