หลังเลิกงานตอนค่ำ หลินเหยียนไม่ได้ไปหาเถ้าแก่เฉิน
เขาอ่านหนังสืออยู่ในหอพักตลอดทั้งคืน
《วิชาต่อมไร้ท่อ》 ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 บทว่าด้วยเนื้องอกต่อมหมวกไตชนิดสร้างสารคาเทโคลามีน
เนื้อหาที่เกี่ยวข้องใน《เวชศาสตร์ฉุกเฉิน》ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ตามบทต่าง ๆ
รวมถึงงานวิจัย 4 ฉบับที่ดาวน์โหลดเก็บไว้ในมือถือ
เขาอ่านไปพลางทำตารางลงในสมุดไปด้วย
คอลัมน์ซ้ายเขียนว่า “อาการแพนิค/โรควิตกกังวล”
คอลัมน์ขวาเขียนว่า “เนื้องอกต่อมหมวกไตชนิดสร้างสารคาเทโคลามีน”
ตรงกลางเป็นอาการที่ทับซ้อนกันและจุดสำคัญในการวินิจฉัยแยกโรค
ตอนเขียนไปถึงหลังตีหนึ่ง ฉีเยว่พลิกตัว “ยังไม่นอนอีกเหรอ?”
“ใกล้แล้ว”
“หรี่โคมไฟลงหน่อยได้ไหม?”
หลินเหยียนกดมุมโคมไฟลง แสงวงเล็กลงจนพอดีกับขนาดสมุด
ตอนนี้เขาแยกแยะจุดวินิจฉัยของโรคทั้งสองได้ชัดเจนแล้ว
จุดสำคัญที่สุดมี 3 ข้อ—
ข้อแรก ระดับความดันโลหิตระหว่างมีอาการ โดยทั่วไปความดันโลหิตที่สูงขึ้นจากอาการแพนิคจะอยู่ราว 160-170 และแทบไม่เกิน 200 แต่ของฉีเหล่ยอยู่ที่ 220/130 ตัวเลขนี้สูงเกินไปสำหรับอาการแพนิค
ข้อสอง สภาพร่างกายในช่วงที่ไม่มีอาการ ผู้ป่วยอาการแพนิคมักมีความวิตกกังวลต่อเนื่อง มีพฤติกรรมหลีกเลี่ยง และกลัวว่าจะเกิดอาการขึ้นอีก แต่ผู้ป่วยเนื้องอกต่อมหมวกไตชนิดสร้างสารคาเทโคลามีนจะกลับเป็นปกติเต็มที่ในช่วงที่ไม่มีอาการ—ฉีเหล่ยเป็นครูฝึกฟิตเนส ทั้งสอนคลาส ออกกำลังกาย และใช้ชีวิตเป็นเวลา ช่วงที่ไม่มีอาการก็ไม่แสดงอาการวิตกกังวลเลย
ข้อสาม—ซึ่งตำราก็ย้ำอยู่หลายครั้ง—การทดสอบกระตุ้นด้วยการคลำ หากเนื้องอกต่อมหมวกไตชนิดสร้างสารคาเทโคลามีนอยู่บริเวณต่อมหมวกไตหรือช่องท้อง การกดคลำบริเวณเนื้องอกอาจกระตุ้นให้มีการหลั่งคาเทโคลามีน ส่งผลให้ความดันโลหิตพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน นี่เป็นอาการแสดงที่มีความจำเพาะสูง