หลินเหยียนวางมือขวาลงบริเวณใต้ชายโครงด้านขวาของฉีเหล่ย ค่อนไปทางด้านหลังและด้านนอก ซึ่งส่วนลึกของบริเวณนี้คือไตด้านขวา
การคลำตรวจทั่วไปจะคลำเพียงชั้นตื้น โดยใช้ฝ่ามือกดเบา ๆ
แต่ตอนนี้เขาต้องคลำตรวจชั้นลึก
“ฉันจะกดลึกขึ้นหน่อยนะ บอกฉันด้วยว่าเจ็บไหม”
ปลายนิ้วของเขาเริ่มออกแรงเพิ่มขึ้น ค่อย ๆ คลำลึกลงไป
นิ้วมือผ่านชั้นไขมันใต้ผิวหนังไป ฉีเหล่ยมีไขมันในร่างกายน้อย ชั้นไขมันจึงแทบไม่มี จากนั้นผ่านขอบด้านนอกของกล้ามเนื้อหน้าท้องตรง แล้วกดลึกไปทางเยื่อบุช่องท้องด้านหลัง
เมื่อกดลึกลงไปราวสามถึงสี่เซนติเมตร นิ้วของเขาก็สัมผัสโดนบางอย่าง
มันไม่ใช่สัมผัสนุ่ม ๆ แบบขอบอวัยวะภายในช่องท้องตามปกติ แต่เป็นก้อนนูนที่ขอบเขตไม่ชัด ทว่ามีเนื้อค่อนข้างแน่น...
ร่างกายของฉีเหล่ยเกร็งขึ้นแทบจะในเวลาเดียวกัน
“เจ็บนิดหน่อย—” เสียงของฉีเหล่ยเปลี่ยนไป “ไม่ค่อยสบาย—”
เขาพูดยังไม่ทันจบ
เครื่องติดตามสัญญาณชีพก็เริ่มส่งเสียงเตือน
ไม่ใช่เสียงเตือนทั่วไป
แต่เป็นเสียงหวีดถี่แหลมอันเป็นเอกลักษณ์เมื่อสัญญาณเตือนความดันโลหิตสูงเกินขีดจำกัดดังขึ้น
เสียงของพี่หลิวดังมาจากจุดพยาบาล “ความดัน 198/125 ชีพจร 107! ยังขึ้นอยู่—”
สีหน้าของฉีเหล่ยเปลี่ยนไปภายในสามวินาที
เหงื่อผุดพราวเต็มหน้าผาก มือทั้งสองข้างเริ่มสั่น รูม่านตาขยาย
“ปวด—ปวดหัว—”
เขากุมขมับ แล้วตัวงอลงทั้งร่าง
การกดตรวจทำให้มีการหลั่งสารคาเทโคลามีน
ข้อความในตำราเรียนที่เขาอ่านเมื่อคืนถึงสามรอบ กำลังฉายซ้ำเป็นภาพจริงต่อหน้าต่อตา บนร่างของคนเป็น ๆ
หลินเหยียนชักมือกลับ
ทันทีที่นิ้วมือพ้นจากผิวหนัง เขาก็หยุดกด ไม่อาจกระตุ้นต่อได้