จ้าวเยว่ถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกลับห้องไปแล้ว
เหล่าเมิ่งก็ไปแล้วเช่นกัน
ทางเดินกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หลินเหยียนยืนนิ่งอยู่กับที่ พลางทบทวนคำพูดของจ้าวเยว่ในใจ
เห็นแต่สิ่งที่ตัวเองอยากเห็นที่สุด
เขานึกถึงตอนที่ “คำใบ้” ของตัวเองปรากฏขึ้นมา ว่ามันกำลังสร้างอคติในการยืนยันความเชื่อบางอย่างอยู่หรือเปล่า
พอเห็นคำไม่กี่คำบนรายการวินิจฉัย สมองของเขาจะล็อกเป้าไปทางนั้นโดยอัตโนมัติ แล้วมองข้ามความเป็นไปได้อื่นหรือไม่
อย่างกรณีซูเหยาครั้งนั้น รายการวินิจฉัยระบุว่า “ท้องนอกมดลูก” ความสนใจทั้งหมดของเขาจึงมุ่งไปที่การตรวจเกี่ยวกับการตั้งครรภ์
สุดท้ายผลวินิจฉัยก็ถูกต้อง แต่ถ้ารายการวินิจฉัยผิดล่ะ
ถ้าครั้งนั้นซูเหยาเป็นแค่กระเพาะลำไส้อักเสบจริง ๆ แล้วเขากลับดึงทุกอย่างให้เข้ากับคำว่า “ท้องนอกมดลูก” เขาจะกลายเป็นคนวินิจฉัยผิดในอีกรูปแบบหนึ่งหรือเปล่า
แน่นอนว่า จนถึงตอนนี้รายการวินิจฉัยทั้งสามครั้งถูกต้องทั้งหมด
แต่จำนวนตัวอย่างน้อยเกินไป จึงยังตัดความเป็นไปได้ใด ๆ ทิ้งไม่ได้
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้เป็นจุดเสี่ยงที่ควรจดจำไว้
คำใบ้เป็นพวงมาลัย ไม่ใช่ระบบนำทางจีพีเอส
พวงมาลัยก็หักพลาดได้เหมือนกัน
หลินเหยียนกลับเข้าห้อง หยิบตำราที่คว่ำอยู่บนเตียงขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเปิดไปหน้าภาวะพิษจากสารประกอบฟอสฟอรัสอินทรีย์ อ่านตารางปริมาณอะโทรพีนจนจบ แล้วพลิกต่อไปยังภาวะพิษจากสารหนู แทลเลียม และปรอท
พอเปิดไปถึงช่วงที่พูดถึงภาวะพิษจากตะกั่ว เขาก็อ่านซ้ำอีกครั้ง
“เนื่องจากอาการขาดความจำเพาะ ภาวะพิษจากตะกั่วจึงมีอัตราการวินิจฉัยผิดในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิสูง”