อุณหภูมิของเจียงเฉิงทำลายสถิติของปีนี้ไปแล้ว—42.3 องศา
พยากรณ์อากาศในมือถือขึ้นแถบสีแดงเต็มหน้าจอ ตัวอักษรคำว่า “ประกาศเตือนภัยอากาศร้อนระดับสีแดง” แสบตายิ่งกว่าเสียงเตือนจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพในแผนกฉุกเฉินเสียอีก
ถนนลาดยางหน้าโรงพยาบาลโดนแดดเผาจนนิ่ม เหยียบลงไปที พื้นรองเท้าก็แทบจะติดหนึบ
หลินเหยียนเข้าเวรกลางวันติดกันสองกะ ตามด้วยเวรกลางคืนหนึ่งกะ ระหว่างนั้นยังถูกเรียกไปช่วยย้ายอุปกรณ์ที่หอผู้ป่วยวิกฤตอีกรอบ
พอเสร็จงานก็ได้วันหยุดชดเชยสองวัน เขาไม่ไปไหนทั้งนั้น ขลุกอยู่ในหอพักพลิกอ่านหนังสือ
นิสัยนี้เริ่มมาตั้งแต่เดือนแรกของการฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้าน—หลังจัดการเคสยาก ๆ เสร็จแต่ละครั้ง เขาจะกลับไปเปิดอ่านบทที่เกี่ยวข้องตั้งแต่ต้นจนจบ
ไม่ใช่เพื่อทบทวนโรคที่เพิ่งเจอ แต่เพื่อดูว่าในบทเดียวกันยังมีอะไรที่ตัวเองไม่รู้อีกบ้าง
หลังจบเคสหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกเซาะ เขาเปิดอ่านหัวข้อ “การวินิจฉัยแยกโรคอาการเจ็บหน้าอก” ในตำรา “เวชศาสตร์ฉุกเฉิน” สองรอบ แล้วก็อ่านต่อไปจนถึงบท “ภาวะพิษเฉียบพลัน”
ที่เปิดไปถึงเรื่องพิษเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ เดิมทีเขาตั้งใจจะค้นประเด็นวินิจฉัยแยกโรคจากพิษคาร์บอนมอนอกไซด์ เพราะสัปดาห์ก่อนแผนกฉุกเฉินรับผู้ป่วยพิษจากแก๊สรั่วระดับไม่รุนแรงมา แม้วินิจฉัยได้ไม่ยาก แต่เขากลับพบว่าความรู้เรื่องโรคจากสารพิษที่ตัวเองมีนั้นยังขาดไปมาก
การจำแนกภาวะพิษในตำราเรียงแน่นเต็มไปหลายหน้า
ออร์กาโนฟอสเฟต พาราควอต เมทานอล ไนไตรต์ โลหะหนัก... วิธีเริ่มแสดงอาการ อวัยวะเป้าหมาย และแนวทางถอนพิษของแต่ละชนิดไม่เหมือนกัน
อาการทางคลินิกของภาวะพิษบางชนิดซ้อนทับกับโรคอายุรกรรมที่พบได้ทั่วไปอย่างมาก ถ้าไม่ได้นึกถึงโดยเฉพาะ ก็แทบแยกโรคไม่ออก
อย่างเช่นพิษตะกั่ว
หลินเหยียนหยุดอ่านอยู่ตรงช่วง “พิษตะกั่วเรื้อรัง” นานพอสมควร