ฉู่เทียนเกอหยิบใบแจ้งย้ายแผนกจากโต๊ะขึ้นมา
“บ่ายสาม แผนกศัลยกรรมทั่วไปจะส่งคนไข้หลังผ่าตัดมาหนึ่งราย ผ่าตัดรักษามะเร็งกระเพาะอาหารมาได้ 6 วันแล้ว มีไข้สูงซ้ำ ๆ เปลี่ยนยาปฏิชีวนะไปสองรอบก็ไม่ค่อยได้ผล ทางแผนกศัลยกรรมทั่วไปจัดการต่อไม่ไหว เลยขอให้เราช่วยดูแล”
“เตียงไหน?”
“เตียง 8 เพิ่งว่าง คนไข้ผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจคนนั้นถอดท่อสำเร็จเมื่อคืน วันนี้บ่ายจะย้ายกลับไปหอผู้ป่วยทั่วไปของแผนกศัลยกรรมหัวใจพอดี เตียง 8 ว่างรับคนไข้ได้เลย”
บ่ายสามโมงสิบ
คนไข้รายใหม่ของเตียง 8 ถูกเข็นเข้าหอผู้ป่วยวิกฤต
ชายอายุ 58 ปี หลังผ่าตัดรักษามะเร็งกระเพาะอาหารมา 6 วัน
หลินเหยียนยืนดูเหอฝานรับตัวคนไข้
อาการของคนไข้ไม่ค่อยดี
ใบหน้าแดงจัด ริมฝีปากแห้งแตก มีเหงื่อซึมบนหน้าผาก
ตอนนอนอยู่บนเตียงเคลื่อนย้าย ร่างกายสั่นเบา ๆ ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เป็นอาการหนาวสั่น
อุณหภูมิ 39.2 องศาเซลเซียส
ชีพจร 108 ครั้งต่อนาที
ความดันโลหิตค่อนข้างต่ำ 98/62
ตอนแพทย์ประจำบ้านจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปส่งเวรให้เหอฝาน เขาพูดเร็วกว่าปกติ น้ำเสียงเจือความโล่งใจแบบ “ในที่สุดก็ส่งต่อไปได้สักที”
“เริ่มมีไข้ตั้งแต่วันที่สองหลังผ่าตัด ประมาณ 38.5 องศา ตอนนั้นเราให้เซฟโอเพอราโซน-ซัลแบคแทม ครอบคลุมเชื้ออยู่ 3 วันแต่ไข้ไม่ลง วันที่สี่เปลี่ยนเป็นอิมิพีเนม ให้ไป 2 วันแล้ว แต่เช้านี้ก็ยังเกิน 39 องศา ตรวจเพาะเชื้อจากเลือดไป 2 ชุด ชุดแรกผ่านมา 3 วันแล้วยังไม่พบเชื้อ ส่วนของเหลวจากท่อระบายในช่องท้องก็ส่งเพาะเชื้อแล้ว ยังไม่ทราบผลครับ”
“ตรวจซีทีช่องท้องแล้วหรือยัง?” เหอฝานถาม
“ตรวจแล้วครับ ทำตอนวันที่สี่หลังผ่าตัด รายงานระบุว่ามีของเหลวคั่งเล็กน้อยบริเวณผ่าตัด ไม่พบสัญญาณชัดเจนของฝี”