เหล่าเมิ่งส่งข้อความมา: “เที่ยงนี้ชั้นสองของโรงอาหารมีซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน จำกัดจำนวน ใครมาก่อนได้ก่อน นายจะมาหรือเปล่า?”
หลินเหยียนตอบ: “ไป”
เหล่าเมิ่ง: “รีบหน่อยนะ ครั้งก่อนฉันไปสายแค่สามนาที ซี่โครงเหลือแต่กระดูกแล้ว ป้าตักอาหารมือสั่นเหมือนเป็นพาร์กินสัน ตักทีได้แต่น้ำแกง”
หลินเหยียนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เที่ยงวัน ที่โรงอาหาร
คนบนชั้นสองไม่เยอะ ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานยังมีจริง แต่ไม่เหลือเป็นชิ้นแล้ว ในจานเหลือแต่เศษเล็กเศษน้อยที่คีบแทบไม่ได้
เหล่าเมิ่งถือจานมานั่งด้วยสีหน้าเดือดดาล
“ดูนี่สิ” เขาใช้ตะเกียบชี้เศษซี่โครงในจาน “นี่เรียกซี่โครงหมูได้ด้วยเหรอ? ของที่ฉันทำอร่อยกว่านี่ตั้งห้าสิบเท่า”
“งั้นก็ทำกินเองสิ” จ้าวเยว่ถือผัดผักสดเดินมาจากด้านหลัง ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม
“ฉันทำแล้วพวกนายก็ไม่มากิน ครั้งก่อนฉันทำเนื้อวัวตุ๋นหม้อใหญ่ นายไปตรวจเยี่ยมสอนงานที่แผนกหัวใจ ส่วนหลินเหยียนเข้าเวรกะดึก ฉันเลยกินหมดคนเดียวทั้งหม้อ อิ่มจนดึกดื่น”
“นั่นก็ปัญหาของนาย” จ้าวเยว่ตอบอย่างมีเหตุผล
หลินเหยียนถือชามก๋วยเตี๋ยวมานั่ง
ก๋วยเตี๋ยวของโรงอาหารเทียบกับของเถ้าแก่เฉินไม่ได้ เส้นนิ่ม น้ำซุปจืด ด้านบนมีเนื้อวัวบางจนแสงลอดผ่านลอยอยู่สองแผ่น
แต่ราคาถูก แค่ 3.5 หยวน
“นายไปไหนก็สั่งแต่ก๋วยเตี๋ยวตลอดเลยเหรอ?” เหล่าเมิ่งมองเขา
“ง่ายดี”
“นายมันขี้เกียจเคี้ยว” เหล่าเมิ่งแทะเศษซี่โครงไปบ่นไป แต่ก็ไม่ได้กินช้า “เออ ฉันมีข่าวเมาท์จะเล่าให้ฟัง”
จ้าวเยว่ยกตะเกียบขึ้นนิดหนึ่งเป็นสัญญาณว่าฟังอยู่