หลินเหยียนกลับไปนั่งที่โต๊ะคัดแยกผู้ป่วย แล้วบันทึกเอกสารจำหน่ายและส่งต่อแผนกของฉีเหล่ยไว้ในระบบ
ตอนพิมพ์ตัวอักษรสุดท้ายเสร็จ โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น
สายภายใน
หมายเลขเป็นเบอร์จากอาคารบริหาร
“ฮัลโหล แผนกฉุกเฉินครับ”
“หลินเหยียนใช่ไหม ฉันฟางเจิ้งผิงจากแผนกการแพทย์นะ”
หลินเหยียนยกมือออกจากแป้นพิมพ์
“สวัสดีครับ ผู้อำนวยการฟาง”
“ตอนนี้สะดวกไหม ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วยต่อหน้า ใช้เวลาแค่ห้านาที ถ้าคุณไปไหนไม่ได้ ฉันจะลงไปหา”
ในระบบราชการ เมื่อหัวหน้าพูดว่า “ฉันจะลงไปหา” ความหมายชัดเจนมาก ไม่ได้ตั้งใจจะลงมาจริง ๆ แต่เป็นการเปิดทางให้ปฏิเสธไม่ได้
“ผมขึ้นไปหาดีกว่าครับ”
“ได้ ห้อง 302 แผนกการแพทย์”
วางสายแล้ว
ตอนลุกขึ้น หลินเหยียนกวาดตามองโถงแผนกฉุกเฉิน ช่วงคนไข้แน่นตอนเช้าผ่านไปแล้ว ในเขตสังเกตอาการเหลือผู้ป่วยแค่สองคน คนหนึ่งรอถอดไหม อีกคนรอทำเอกสารกลับบ้าน
ลู่เจิงกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่ในห้องพักเวร ส่วนพี่หลิวกำลังจัดตู้ยา
พอจะปลีกตัวได้
เขาทักพี่หลิวแล้วเดินออกจากโถงแผนกฉุกเฉิน
อาคารบริหารอยู่ด้านหลังอาคารผู้ป่วยนอก เป็นตึกเก่าสามชั้น กระเบื้องผนังด้านนอกหลุดไปหลายแผ่นแต่ยังไม่มีใครซ่อม
พื้นทางเดินปูด้วยพลาสติกสีแดง เวลาเดินเหยียบจะเกิดเสียงทึบ ๆ
ประตูห้อง 302 แง้มอยู่ ป้ายทองเหลืองคำว่า “แผนกการแพทย์” ที่แขวนอยู่หน้าประตูมีคราบเขียวขึ้นแทรกตามร่องตัวอักษรแล้ว
หลินเหยียนเคาะสองครั้ง
“เข้ามา”
ห้องทำงานของฟางเจิ้งผิงไม่ใหญ่ แต่จัดไว้อย่างเรียบร้อยมาก
บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง แฟ้มเอกสารตั้งหนึ่ง และไม้อวบน้ำต้นเตี้ยอวบหนึ่งกระถาง